Dec 7, Deming New Mexico

Gistermorgen vroeg alweerop pad. En dat viel niet mee, want het had behoorlijk gesneeuwd. Toen weeindelijk op de interstate waren, een zucht van opluchting. Wel een prachtigwinters gezicht: de prairies, de bergen helemaal wit met een strakblauwe luchterboven. Het reisdoel voor vandaag was het Cattlemans’s Steakhouse. Volgens onze gids (Grundman) serverenze daar de beste steaks van Texas, en dat wilden we wel eens proberen. Het steakhouseheeft een parkeerplaats speciaal voor RVS (campers) en daar mag je dan gratisstaan als je van het restaurant gebruik maakt. En dat hebben we gedaan,heerlijk! Daar kan een stuk vlees van de Wal-Mart echt niet tegenop.

Vandaag via El Paso, aande Mexicaanse grens, naar White Sands gereden, maar eerst hebben we deraketbasis bezocht. Hier werden proeven gedaan met allerlei schiettuig: depatriot, de kruisraket, V1 enV2, en nog veel meer rotzooi. Er lag ook nog eenmodel van de Fat Boy, de eerste atoombom. Even voor Tineke: die is uitgevondenin Los Alamos en niet Alamogorda. Toch wel apart dat je zomaar een ultrageheime basis op mag om die raketten, die buiten staan opgesteld, te bekijken. Decamper hadden we buiten de poort laten staan, want anders wordt die binnenstebuiten gekeerd. Na de raketten is het nog ongeveer een 60 km naar White Sands. Eenprachtige film in het VIC (visitor center) maakt duidelijk waar dat witte zand,wat geen zand is, vandaan komt. Korte uitleg: in de omringende bergen zit enormveel gips, dat lost op en komt terecht in een meertje. Dat droogt dan weer open de wind zorgt ervoor dat de gipskristallen steeds kleiner worden en totduinen worden opgestoven. Vandaag lag op de witte duinen sneeuw, extra wit dus.Een schitterend gezicht. Met de camper over een gebaande weg, dwars door de duinen.Toen we vervolgens via de I-10, de interstate richting Deming reden, zagen wekoeienfabrieken langs de weg. Honderden, misschien wel duizenden koeien staanop kleine stukken grond en krijgen hun voer via vrachtwagens aangeleverd. Dit zijnde melkkoeien, de vleeszusters of broeders lopen op gigantische stukken grond rustigte grazen; 3 koeien op een vierkante mijl.

December 6 Fort Davis, TX

Wat hadden we gisteren een prachtige tocht: langs de Rio Grande, van het Big Bend NP naar en door het Big Bend Ranch SP, langs de grens van Mexico. Ongelooflijk wat een ongerepte natuur. Soms leek het er op als of dit landschap nog niet af was: overal  enorme zandhopen, alsof ze zo uit een enorme vrachtauto gekieperd waren, prachtige rotsformaties, niet te filmen.

We waren nog maar net het Fort Davis Mountain Park opgereden of er stopte een jeep naast ons: ja hoor, een Nederlands stel! Op de gehele camping staan 4 campers, 2 Nederlandse dus! Als we vanmorgen de gordijnen open doen: sneeuw! En een temperatuur van -7 graden! En dat is hier heel bijzonder.

Dec 2, Del Rio, TX (pal aan de Mexicaanse grens)                        

Het is nog maar 8 uur in de morgen, maar vandaag staat een bezoek aan de grensplaats Del Rio, Texas en Ciudad Acuna in Mexico op het programma. En dan moet je vroeg op. Bovendien krijgen de solar cellen dan de kans om de nu verbruikte stroom weer op te laden.

Gisteren de gehele dag door een vrij dor, vlak landschap gereden. Enorme lappen grond waar maar weinig op groeit op dit moment. Texas heeft erg te lijden van de droogte. Onderweg zagen we een soort veemarkt, omkeren en erheen. Overal zware hekken die op allerlei manieren gangen met elkaar verbonden en zo toegang gaven tot een soort kooien. Daarin jonge koeien van allerlei rassen, zelfs Indiase met grote hoorns. Over de kooien liepen loopbruggen waar stoere mannen met stetton en geruite overhemden liepen, de handelaren of boeren. Geen probleem, loop daar maar heen en je kunt zo de loopbrug op. Met een van de “cowboys” komen we aan de praat en die vertelde dat veel boeren hun vee moeten verkopen omdat ze geen voer voor de beesten hebben en voer kopen is te duur. Vlak na Del Rio zien we een visitor center, even bezoeken, we hebben nog tijd. Daar horen we dat het State Park waar we naartoe willen, is gesloten ivm de hunting! Het jachtseizoen is geopend. Maar vertelt de Ranger, hier hebben we ook campings. En zo staan we nu aan het “grootste, door de mens gemaakte meer van de wereld, dat twee landen verbindt”. Zijn ze gek op die uitdrukking: grootste, hoogste dikste enz van de wereld. In het centrum kijken we naar de film die gaat over het aangelegde meer. Een oude baas vertelt wat zijn vader hem vertelde over de aanleg van de spoorlijn: veel arbeiders uit de Europese landen waren zware drinkers, nog vind je overal glas scherven van flessen langs de baan. Vanuit het westen werd door Chinezen aan de  baan gewerkt, dat waren weer grote opiumgebruikers. Daarvan vind je weer de blikjes. Samen met een Amerikaans stel, Robby en Nancy genieten we van de Sunset. Zij wonen op een uurtje rijden van Harold en Dorothy en geven ons een paar tips waar we absoluut naar toe moeten. Maar vandaag eerst naar Mexico!!!

19.30 uur

Mexico, het land van mijn dromen, zong de zangeres zonder naam; nou, het werd bijna een nachtmerrie! Ok, bij het begin beginnen: in Mainstreet van Del Rio zou een markt zijn, volgens de Ranger. Helemaal niets, het zelfde geldt voor het centrum van Del Rio. Langs de hoofdweg, de 90Hwy, staan de bekende zaken als Ross, dress for less (Betsy’s favoriet), de Wal-Mart, Home Depot en nog veel meer. Dus geen markt,dan op naar de grens. Was maar een klein eindje, $3 betalen voor de tolbrug en we waren bij het loket. Als je niet verder dan 15 mijl Mexico ingaat hoef je geen extra verzekering te kopen. Een heel aardig meisje moest onze camper doorzoeken naar? Sprak een beetje Frans, geen Engels. Tien meter verder rijden naar een groepje soldaten, voorzien van kogelwerende vesten, helmen en karabijnen; zag er heftig uit. Juan Soldaat kwam in de camper kijken en deed het werk van het meisje nog een flink over; was vooral nieuwsgierig. Juannetje, het was maar een kleintje, kon niet bij de kastjes boven ons bed komen,zijn schieter zat in de weg. Geef maar, ik houd hem wel even voor je vast. Maar de andere Juannen vonden dat toch wel een beetje vreemd dat ik opeens met een geweer in de handen stond en ik moest hem maar snel aan hun geven. En omdat ik geen vest aan had, heb ik ’t maar gegeven. Juan vond het allemaal prachtig in de camper, voor de wc haalde hij grijnzend de neus op; was echt wel schoon hoor, die wc! De andere mannekes stonden met Betsy te oh-en, maar wilden niet binnen kijken, zelfs niet toen Juan beduidde dat ze dat echt even moesten doen. Enfin, aan deze vertoning kwam ook weer een eind en wij reden Ciudad Acuna in. Echt een grensplaats met veel winkels, maar vooral veel tandartsen.

Na wat gekriskrast door de straten, hadden we het wel bekeken. Alles was oud en armoedig, geen troep. Doordat de Amerikanen weg blijven, staan veel winkeltjes leeg. Voor vandaag vonden we Mexico wel genoeg, dus maar weer op naar de grens. $1,75 betalen voor de brug en dan sta je weer voor een loket, dit keer met een aardige Amerikaanse mevrouw. Passen controle, ok, rij maar door die 2 gele zuilen. Een costumofficer geeft aan dat we op nummer 10 moeten gaan staan. Hij komt even later bij ons en vraagt of we fruit en andere levensmiddelen bij ons hebben. En dat hebben we, want we hebben gisteren net ingekocht voor de komende dagen. Jammer dan, alles inleveren! Maar dit hebben we bij jullie Wal Mart gekocht, heb zelfs de rekening er nog van! Law is Law! En stom is stom! Kom maar mee naar het kantoor, ga hier maar zitten en wachten. Als het wachten toch wel even duurt, vraagt Gerard of we een nummertje moeten trekken? Geef de passen maar en 10 minuten later is alles geregeld. We zien dat ondertussen iemand met een zwartpak aan in onze camper bezig is. Daar gaat onze gevulde diepvries, de inhoud van de koelkast! We krijgen het Mexicaansbenauwd als ze in onze passen gaan rommelen. Een extra bezoek aan de Wal Mart is nog daar aan toe, maar als ze ons visum er uit halen, hebben ze een probleem. Voordat we de passen terug krijgen, met alles er nog in, zelfs een extra stempel, komt een madam in zwartpak ons vertellen dat we de eieren en de avocado’s  en nog wat gemummel kwijt zijn. Als we de balans opmaken heeft het Mexicaanse avontuur ons $4,75, 6 eieren en 2 avocado’s gekost, want de rest hebben ze ons maar mooi gelaten, wat een lieverds zijn het toch die zwartpakken!

Dec 3, Big Bend Nat.Park

Verder de binnenlanden van Texas kun je niet. Dit park lig in een grote bocht van de Rio Grande, die hier de grens met Mexico vormt. Als rivier stelt het niet veel voor,nu, je kunt er door heen lopen naar Mexico. Niet doen, want het kost je $5000 of een jaar zitten in een Amerikaanse bak, of allebei. Ook iets van Mexicaanse handelaren kopen die aan de overkant hun waar aanprijzen, kan heel vervelend voor hen en jou uitpakken; zij worden opgepakt en 100 mijlen verder over de grens gezet en jij krijgt een flinke boete en wat je gekocht hebt ben je kwijt. De grens wordt heel streng bewaakt door de border patrol. Al het verkeer dat het park uitgaat wordt gecontroleerd. Toen de Hwy90 vlak langs de grens liep, zagen we bewakers met autobanden achter de pickup een soort zandweg vlak maken zodat ze later sporen kunnen zien van illegalen. Hier werden we aangehouden en moesten we de passen laten zien.

Prachtig gelegen park en veel bezoekers zijn er nu niet. Het was een flinke ruk vandaag, maar de weg was prima en praktisch geen verkeer, Hwy 90. De gehele dag door de woestijn gereden en het was nu ook nog extra droog. Het deed ons veel aan Marokko denken, maar dan nog veel uitgebreider. Een Grand Canyon achtig decor vormt de achtergrond van de campground. Geen bereik voor de mobiel. En Sinterklaas hebben we nog niet gezien, maar die gaat dit weekend vast flink rond in Nederland. Dus alle Sinterklaasvierders, veel plezier!

November 30, San Antonio, TX

Als je ’s morgens vroeg bent, ben je de gehele dag vroeg. Dus waren we vroeg in San Antonio. Keurige commerciële camping; je merkt dat hier de campings het gehele jaar door goed bezet zijn, hier komt geld binnen. Onderweg nog even een paar grote vrachtwagens bekeken. De chauffeurs hebben een complete caravan achter de bestuurderscabine. Vooral de Peterbilt zijn imposante gevaarten. Overal zien we bordjes langs de weg met: hurricane evacuatie route! Zal wel nodig zijn op z’n tijd, maar nu hebben we prachtig weer: koude nachten, rond de 4 graden en overdag goeie 20 graden en geen wolkje aan de lucht. Het landschap ziet er schraal uit, grote farms, enorme witte hekken en weinig koeien op zoveel grond.

San Antonio was voor een aantal jaren geleden een verwaarloosd, achter gebleven stadje. Men heeft toen besloten om langs de rivier een wandel/fietspad aan te leggen met in de stad overal terrasjes. En dat heeft de boel in beweging gebracht en nu is het een leuk levendig stadje geworden. In het centrum ligt een belangrijk symbool voor de Amerikanen, het Alamo. Hier hebben de Spanjaarden in begin 1700 een missiepost gebouwd. In de oorlog van de Texanen tegen de Mexicanen hebben hier in 1836 200 Texanen gevochten tegen een overmacht van de Mexicanen. Uiteindelijk zijn ze allemaal gesneuveld, maar daardoor kon het Texaanse leger later het leger van Santa Anna, de Mexicaanse bevelhebber, verslaan. De missiepost is dus een symbool voor Texas geworden.

Van de camping leidt een prachtig fietspad naar het centrum. Daar gaat het over in een voetpad, maar er liep bijna niemand, dus werd het voor ons een fietspad. Het is echt geweldig aangelegd, met overal stuwen in de rivier, picknickplekken langs het pad. Nu wordt nog flink gewerkt aan het verlengen van het fietspad. En de foto’s zijn van een airstreem, een prachtige op en top Amerikaanse caravan, bekend van all you need is love (geloof ik) met Robbert Tenbrink.

29 nov. 11 Columbus, TX

Dit was nog op St. Georges Island!

Het was een zware bevalling; voordat de oude, totaal versleten, radiateur uit de camper was, waren we een paar uur verder. Alles is zo krap op elkaar gebouwd en een telefoontje naar de garage in Assen gaf ook geen oplossing, want uitbouwen ok, maar bij een Hymer? Maar Eddy, de chef hier, is een handige jongen, dus die kreeg het voor elkaar. Gelijk maar olie laten verversen, zijn we daar voorlopig ook weer af. Alles bij elkaar $706, dus een goede €500,-. Een hoop geld, maar de radiator was beter dan de oude, volgens Eddy en deze kan wel 100.000 mijl mee. Het is 5 uur in de middag als alles klaar is, dus we maken maar weer gebruik van de parkeerplaats. Redelijk rustig, afgezien van de treinen die af en toe voorbijkomen en enorme toeters hebben. Morgen rijden we maar gelijk naar San Antonio.

28 nov. 11 Columbus TX

Het is dan eindelijk zo ver! De radiator lekt weer en zal dus nu echt vervangen moeten worden. In NY, waar we op 11 oktober waren, hebben we de nieuwe ontvangen. Dus toch nog een flink aantal weken en kilometers met de oude gereden. We staan nu op het parkeerterrein van een garage, vlak aan de snelweg I-10, morgen gaan ze de radiator vervangen. Op internet opgezocht hoe dat moest, want de garagist hier heeft van Fiat the balls verstand, maar had al wel gezien dat het er aan de onderkant uit en in moet. Komt wel goed.

Zaterdagmorgen met weemoed afscheid genomen van de familie Ohara, de snelweg op en kachelen richting West. Bij Biloxi een gribuscamping gehad, dus de volgende morgen snel weer weg. Gisteravond, na een lange dag op de Interstate, de nacht doorgebracht op een camping in Beaumont. Zag er keurig uit, leuke ontvangst: en morgenvroeg eerst koffie drinken voor jullie weg gaan! Dat hebben we dus vanmorgen gedaan. Een wat oudere dame en heer namen de honneurs waar. Leuk gesprek gehad over hun leven: de aandelenmarkt was ingestort, zodat ze veel geld hadden verloren. Nu wonen ze in een camper en werken beide 10 uur per week op de camping en staan dan gratis. Afgelopen zomer was het heel heet geweest, vannacht vroor het! Ongeveer 2 miljoen Amerikanen leven op deze manier, and they love it! na nog wat tips voor onderweg, gingen deze Nomaden richting Houston. Je staat hier iedere keer weer versteld: gisteren een weg op palen van wel dertig km dwars door een moeras, vandaag dwars door Houston gereden, een gigantische stad, zonder een keer te remmen of van baan te wisselen! De wegen draaien over elkaar heen alsof de boel in de war zit. Gelukkig was het vandaag een stuk rustiger op de weg dan gisteren, toe het echt heel druk was, zelfs voor Nederlandse begrippen. Gisteravond nog even contact met Rob gehad: gaat morgen beginnen met de grote schoonmaak met een ploeg van vier man. Zal nog wel een paar weken duren voor ze het huis weer bewoonbaar hebben.