Adventures East Campground, Baddeck, 17 sep. 11

Vandaag voor het eerst de fietsen uit de garage gehad. Kleine 25 km naar Baddeck getrapt. Gisteren overnacht in Antigonish; het was er flink druk. Reden: een race in de buurt. Over het algemeen pick-ups met flinke caravans. ’s Avonds werden de vuren ontstoken, maar om half 12 was het stil. Voordat we daar neerstreken, hebben we Sherbrooke bezocht. In een Supertje hoorden we Duits spreken; twee Zwitsers onder elkaar die al 15 jaar in Canada woonden. Sherbrooke is in tweeën gedeeld; een van de delen is een museumdorp geworden. De bewoners van deze streek zijn allemaal bijna nakomelingen van Schotse immigranten. Vandaag dus naar Baddeck. Baddeck was het zomerverblijf van Alexander Graham Bell, de uitvinder van de telefoon. Prachtige streek, liggend langs een van de grootste zoutwater meren van Canada, het Bras d’ Or Lake. Wat een rust hier! Weinig verkeer, op een grote groep, schat wel een paar honderd, motorrijders na.

Webber Lakeside Park, N44.8001 W62.9685, 15 september

We zijn nu echt on Tour! Vanmiddag precies om 12 uur kwam mevrouw Clean van Firstonside met onze spullen aan. Zes grote dozen vol; we wisten niet dat we zoveel spullen bij ons hadden! Maar tot nu toe missen we niets, gelukkig. Vanmorgen mister Dan Allen nog even gebeld opdat hij de Cleaning Compagny even opjutte en dat hielp want we werden binnen een half uur gebeld door de claimmanager Paul. Wat kan een mens blij zijn als ie zijn spullen, sommigen hebben we meer dan 30 jaar, terug heeft. En alle dank aan de Canadians die ons zo voortreffelijk geholpen hebben. Voorlopig heet de camper dus gewoon RubberTramp en geen Rubberramp, Bertus!

Inpakken en weg wezen, dus. En er rammelde niets in de camper toen we Woodhaven verlieten, een wonder. Via een mooie kustweg, de Marine Drive kwamen we op bovenstaande camping. Prachtig gelegen aan een meer, anders heette die ook geen Lakeside. Wat een rust, nog geen campinggast gezien; hebben ze hier geen “Grijze Golf”?

Okay, morgen verder richting Cape Breton. Voor foto’s en misschien binnenkort ook video’s zie:

www.rubertrampers.blogspot.com

Camping Woodhaven, 14 september, ongeveer 20 km van Halifax

De klanken van Rita Hosking, een Canadian Biertje, Frans wijntje en een pizza, daar wordt het leven relax van. What a day! Een pizza, gesneden met een zakmes, dat was het enige dat we vanavond op een plastic wegwerpbord konden toveren. Geen potten, geen pannen, geen borden, messen vorken, kurkentrekker en wateen kampeerder al niet in zijn mobilhome heeft. Alles weg! Beddegoed, fietskleding, handdoeken, koppen schotels en nog veel meer, foetsie!

Laat ik maar bij het begin beginnen. Gisteren waren we nog vol lof; alles liep gesmeerd. Nu nog de camper in ontvangst nemen en we kunnen los. Toen we vanmorgen bij de camper kwamen, stond op het haventerrein geparkeerd, liet ie de oren (ramen) hangen. Die stonden namelijk open! Open gebroken! De verzegeling van de deur was verbroken, dus naar binnen: alle kasten leeg! Gelukkig kwam een aardige meneer, Dan Allan , die ons weer een beetje geruststelde. Wat was er gebeurd: in waarschijnlijk Antwerpen zijn een aantal ongenode gasten in de camper gekropen en hebben zich daar verstopt tot ze in Liverpool gearresteerd zijn geworden. Deze lieden hebben de camper zo gebruikt dat de Canadezen het nodig vonden om alles te desinfecteren en schoon te stomen. Al onze verdwenen spullen zijn meegenomen, hopen we, door de schoonmaak firma om alles professioneel te reinigen. Maar vandaag kwam dat er niet meer van. We hadden de keus om terug te gaan naar het hotel en morgen terug te komen, uiteraard tegen vergoeding, of alles opruimen en zo goed en kwaad ons te redden met de spullen die we nog wel hebben. Gelukkig was niets onherstelbaar vernield en er werd afgesproken, Dan regelde dat, dat morgen onze spullen spic en span terug komen op een de camping Woodhaven. En al doende komen we er achter dat we bijna geen closetpapier hebben, geen koffie kunnen zetten en vannacht maar op de rug gaan liggen en met de buik ons toe dekken, dat laatste zou Opa Bosch zeggen. Maar goed; je wilt avontuur, je krijgt avontuur!

Na een goed uur op de parkeerplaats van de haven kwam de schoonmaakploeg; de matrassen gingen eruit en werden vakkundig gestoomd, net als de vloerbedekking. We hadden de oude vloerbedekking over de nieuwe laten liggen als bescherming voor de nieuwe, maar de oude is nu ook zo goed als nieuw. Enfin, toen we alles min of meer geregeld hadden en weg wilden rijden, kwam een Duitse camperaar terug naar het parkeerterrein. Zijn wagen was ook opengebroken, maar verder niets verdwenen; die gasten hadden alleen wat in de wc achtergelaten. Toen hij echter aan het rijden ging, bleek dat het dakraam open was gebroken, echt kapot. Ons laddertje te voorschijn gehaald en hem geholpen met het fixen van het dakraam. En toen eindelijk op naar de Walmart om inkopen te doen. Bij de Costco gas getankt, wel eerst lid worden, bij de naast gelegen Super fruit en groente, bij de liquerstore bier en wijn gehaald. Dan is AH toch wel handiger, alles ineen. Inmiddels is het 22 uur geworden, nog even met Rob geskypt, bij hem begint de nieuwe dag alweer. Wij zijn benieuwd wat ons de nieuwe dag brengt.

Halifax, Canada, 13 sep. 11

Ff een pauze! Vandaag alles geregeld zodat we morgen, hopelijk, zonder problemen de camper bij de haven op kunnen halen. Gisteravond, ongeveer 21 uur kwamen we aan in ons hotel, de Commons Inn. Gezellig, ouderwets hotelletje. Het was een lange, maar prima dag; J&G brachten ons naar het station in Assen, prachtige trein bracht ons naar Schiphol. En daar stond Hans uit Alphen a/d Rijn! Gezellig samen koffie gedronken en toen inchecken. Prima vlucht, veel beenruimte, niet onbelangrijk voor mij, op tijd in Reykjavik. Klein overzichtelijk luchthaventje. De Plaza was als een overdekt terras met winkels er omheen. Maar duur!! Toch lekker verse vis gegeten, echt heerlijk! De laatste vlucht die vertrok, was die van ons. De winkels werden al afgesloten, het lag er allemaal verlaten bij. Opvallen prachtig, helder weer in IJsland; de hele weg hebben we boven de wolken gevlogen, maar boven IJsland was het helder. Een land als een lavaveld.

Vanmorgen na het ontbijt op stap. Halifax bekijken. Als doel hadden we de expediteur en de douane, dan weten we waar we de volgende dag moeten zijn en hoe lang we er over lopen. Toch maar even vragen of we nu al terecht kunnen bij de expediteur en ja hoor, na een tijdje wachten waren we aan de beurt. De baliemedewerkster rook al dat wij voor de RV kwamen. Alles ging vlot,dus ook maar gelijk door naar de Custom, de douane. Ging nog sneller! Dus morgen gelijk naar de haven om ons 2^e huisje weer te begroeten, begint vast met de antenne te zwaaien!

Al zwervend kwamen we op een begraafplaats, de eerste van Halifax. Een Canadees vertelde ons dat hier de Generaal Robert Ross begraven lag die het Witte Huis in Washington in de fik had geschoten. Eigenlijk heeft het huis daar zijn naam aan te danken; in die onafhankelijkheids oorlog, de Engelsen tegen de latere Amerikanen, schoot dus Ross het huis in de brand, maar omdat de Amerikanen niet wilden dat de Engelsen dat zouden zien, werd het zwart geblakerde gebouw ’s nacht wit geschilderd! Wij dus zoeken naar het graf en gevonden!

nog steeds aan het voorbereiden

1 sep. 11

Nadat we donderdag 25 augustus de camper op het parkeerterrein van Unikai in Hamburg hebben achtergelaten, heeft het nog tot 31 augustus geduurd voordat de Rubbertramp aan boord van de Atlantic Cartier ging. Maar inmiddels is ie dus goed onderweg. Vanmorgen, doen we nu iedere dag een paar keer, gekeken op:http://www.marinetraffic.com/ais/nl/default.aspx?mmsi=266017000&centerx=11.42885&centery=57.67946&zoom=10&type_color=7

Een leuke link om het schip te volgen en wat een schepen zijn er onderweg! Voor de rest zijn we bezig met vooral de tuin en het in de verf zetten van een aantal, zo langzamerhand antieke, tuinmeubelen. Maar het begint nu op te schieten, nog 1 ½ week!

Hamburg

Het is nu echt begonnen! Gisteren de camper afgeleverd bij Schupppen 48 aan de haven van Hamburg. Hoe ver waren we ook al weer, zou Geert Mak zeggen?

Nadat we de visa hadden gekregen, begon het grote pakken; wat moet in de camper, wat nemen we mee in de vlieger? Alles wat we niet willen kwijtraken, en dat is natuurlijk alles, gaat in de afsluitbare bagagevakken en de “campergarage”. Maar daar k

an niet alles in, zoals bv de dekbedden (zomer en winter), handdoeken ed. die moeten dus in de kasten van de cabine blijven en kunnen bereikt worden door de chauffeur die de camper op de boot rijdt. Maar hopen dat die niet al te nieuwsgierig is! Enfin, woensdag 23 aug om 8 uur stoomden we richting Hamburg met in ons kielzog Jan en Geesje in hun Hymer. Zij vonden dat de bedden maar weer eens een keer gelucht moesten worden en bo

den aan om ons te begeleiden naar Hamburg zodat we met hen terug konden rijden. Dichtbij het centrum van HH is een camperplek; niet mooi, lawaaierig, maar van alle gemakken voorzien en je bent maar 4 km van de haven en 2 km van de binnenstad. En naar dat laatste gingen we dus spoorslag naar toe. Na 200 m is het metrostation Hammerbrook, een dagkaart voor het ov kost €9.- voor max 5 personen en de volgende halte is het centraal station. Na wat rondgeslenterd te hebben, geen spectaculaire binnenstad, weer de metro in naar de Reeperbahn. De meest bezongen straat van HH, waar Freddie Quin altijd weer naar t

erug verlangde als hij zijn zeemansliedjes zong. Bij een straat in een “Red Light district” denk je algauw aan de Amsterdamse Wallen. Forget it! Een brede dubbelbaans weg met keurige restaurantjes, gokplaleizen, sextheaters en een marktje. Uiteindelijk komen we op een terrasje met uitzicht op het trottoir terecht. En daar was het goed toeven! Toen de avond viel, boem, doken we weer het metrostation in, op naar Hammerbrook. Wat ziet het er trouwens allemaal schoon en keurig onderhouden uit. Op enkele plaatsen langs de Reeperbahn lagen wat groepjes “kansloze” jongeren met grote liefde voor straathonden, ee

n passende combinatie. Een enkele probeerde met bedelen aan de kost te komen. Een goede truc om op een leuke manier van ze af te komen is om in plat Drents/Winterswijks te vragen wat ie allemaal zegt. Dan is de aanloop van zijn verhaal naar de knoppen en weet ie niet meer wat te zeggen. Vriendelijk groetend loop jij dan verder. Nadat FC Twenthe kopje onder ging in Lissabon, wij onder de lakens.

Donderdagmorgen op tijd eruit; gasfles afkoppelen, tas inpak

ken, bed afdekken met plastic zoals alle kussens in de cabine, wc leegmaken, schoon- en vuilwatertank legen. Om 8.15 uur op naar de haven, Schuppen 48. De container bij de ingang van de Kai bleek een patatboer te zijn, dus nog even verder. Terminal O’Swaldkai, is te place to be. In een wachtlokaaltje een nummer trekken, al snel aan de beurt, trap op naar een loket. Vriendelijke stevige Duitse mevrouw hielp me vlot op weg. Vanaf nu geen begeleidingsteam meer, alleen in de camper met rode waarschuwingsvest aan, door poort 2 naar de volgende container. Vriendelijke Duitse jongeman, veel Duitsers hier, handelde vlot de papieren af en ga maar wachten bij de camper. Nou daar hoef je je niet te vervelen

; alle schroot wat ooit eens de trots van Pa en Ma was, stond hier opgeladen op trucks die waarschijnlijk ook niet meer door de APK komen. Van ijscokarren tot brandweerwagens wordt hier vervoerd naar Afrika. Na een inspectie van de buitenkant, geen luik of deur hoefde open, mocht ik de Rubbertamp in de rij zetten bij de andere amerika

gangers. Campers met de vreemdste nummerplaten; het s

chijnt dat als je maar een plaat erop hebt zitten me

t bv je naam, het al goed is. Op naar mijn begeleidingsteam dat van achter het hek alles kon volgen. Na een vlotte terugreis en een paar pilsjes bij ons op het terras, gingen J&G naar huis en wij kunnen ons weer bezighouden met de volgende etappe.

Amsterdam, 4 aug. 11

Het lijkt erop! Vanmorgen naar het US-consulate geweest om daar onze multiple entry te halen. Wat betekent dat? Dit visum wordt in je paspoort gestempeld zodat je 10 jaar lang zo vaak je maar wilt de US kunt inreizen. Maar je verblijfsvisum krijg je pas aan de grens en dan weet je hoe lang je mag blijven. We will see! Gisteren al een proefrit met de tram naar het consulaat gemaakt, we konden gelijk de OV-chipkaarten uitproberen. In precies 40 minuten waren we over. Dus vanmorgen vroeg, 7.45 uur op pad vanaf camping Zeeburg. De brug over naar halte lijn 7. Tot de Spiegelgracht blijven zitten, dan lopend naar het tegenover het concertgebouw liggende consulaat gegaan. We waren mooi op tijd, maar lang niet de eersten. Een redelijk kortaangebonden bewaker zet iedereen in de rij, dan gaat een groot zwaar hek open en mogen we vervolgens naast een wachtlokaal in de rij staan. Al snel zijn we aan de beurt, naar binnen, door een scanner en dan blijkt dat onze passen ieder afzonderlijk in een aangetekende envelop moeten. Dus 2 moeten we er hebben. Betsy naar binnen, Gerard naar de tegenoverliggende AH om postzegels te halen, extra €7,-. Bets zit al in een wachtkamer als ik met de postzegels aankom zetten. Envelop gekregen, melden bij loket 1. Vriendelijke officer pakt de spullen aan, neemt onze vingerafdrukken van beide handen plus de duimen en we mogen weer plaats nemen tot we opgeroepen worden. In de wachtkamer kun je ook voor €6,- een pasfoto maken, scheelt weer €12,-. Dan wordt de family opgeroepen, gewoon aan loket 3, door een zwarte mevrouw die ons vriendelijk vraagt waarom wij zo nodig dat visum willen hebben. Veel uitleg hoeven we niet te geven, maar we krijgen wel te horen dat de imigration officer aan de grens bepaalt hoe lang deze family in de US mag blijven. Voorlopig maar een half jaar, maar dat kan verlengd worden. Met de hulp van Harold en de congresswoman Mary Bono-Mack, de weduwe van Sonny Bono, je weet wel van Sonny en Cher, moet dat lukken. Moeilijk te zeggen, maar na een mailtje van Harold naar Mary was er plotseling ruimte voor Irin om een afspraak op de ambassade van Bangkok te maken, terwijl die een dag ervoor helemaal volgeboekt was! Om half 10 stonden we weer op het Museumplein in het zonnetje!

Terug op de camping internet opgestart, zowaar verbinding! Een mailtje van Hans en Gerrie W uit Alphen a/d Rijn; zij hebben vrienden die een stuk grond hebben in Quartsite, Arizona. Daar zouden we misschien een tijdje kunnen doorbrengen. Zij hebben deze vrienden, Patty en Peter onze komst gemeld. En ziedaar: het volgende mailtje was al van Patty en Peter die ons uitnodigen op hun grondgebied. Zij zijn mensen die altijd in hun RV (recreatie voertuig) wonen, maar hebben een stuk grond waar ze de winter doorbrengen. Op dit moment zijn ze nog in de staat Washington, in het NW van de US. En zo begint de Tour steeds vastere vormen aan te nemen. Benieuwd wanneer we de passen terug hebben en hoe het visum eruit ziet.