Dec 14, Quartzsite, AZ

De verlaten goudmijn.

bloem van de Ocotillo

Als een troep Libische opstandelingen trekt de karavaan van pick-ups de woestijn in. Door de bergen, over slecht begaande rotspaden een colonne van 20 4-wheeldrives, bestuurd door veteranen. Onderweg gestopt; uitleg van een zwaar bewaakte ranger, pistool en een Taser, een elektronisch pistool, over een project om een bepaald soort antiloop, de Promhornatiloop,  weer terug te brengen in de natuur. En dat mag een paar cent kosten!

Saguaro en Ocotillo

hier wordt het goud uit de aarde gewassen, als het er in zit!

 Loading up, en daar hotseknotsen we weer verder. Als de goudmijn in zicht komt krijgen we uitleg van Doc, een ruim 90 jarige veteraan, die een goudmijn bezit, maar niet deze. Samengevat komt het erop neer dat hier wel goud gevonden is maar niemand is er rijk van geworden. Toch wordt hier overal in de buurt nog gezocht. Na de lunch knotsen we een nog knotsere weg in en komen bij de mijn van Doc. De verlaten goudmijn, lijkt meer op een verlaten rommelmarkt, wat een zooi! Een redelijk intacte installatie, nog niet zo gek lang geleden door een Canadese maatschappij daar neer gezet, wordt grondig geïnspecteerd en Doc geeft uitleg. Om goud te vinden heb je hier veel water nodig, en dat is in de woestijn een probleem. Vandaag niet, want gisteren heeft het flink geregend zodat we nu af en toe door de plassen rijden. De ocotillo, een cactus die er normaal  uitziet alsof die zo op het kampvuur kan, schiet een dag na de regen vol in het blad en bloeit prachtige rode bloempjes. Als je van de woestijn houdt, en dat doen wij, is het hier prachtig! Wat een verscheidenheid aan planten die helemaal zijn opgewassen tegen dit rauwe klimaat. De Ironwood tree, de naam zegt het al, heeft hout dat zo hard is dat de tanden van de zaag er op verslijten. In Quartzsite staat er een van 1000 jaar oud. Om een uur of 4 zijn we weer terug op de basis; mooi op tijd om Patty en Peter om half zes te ontvangen voor de maaltijd.

Dec 13, Quartzsite, AZ

Quartzsite? Who the hell is Quartzsite? Wel, het is het “nest”waar de Snowbirds iedere winter naar toe vliegen! ? uitleg dan maar weer: Snowbirds zijn mensen die in de noordelijke staten wonen, of Canadezen, die in de herfst naar warmere oorden trekken. En omdat hier in Quartzsite een Long Stay Area is, waar je voor $180 het hele jaar mag staan, vliegen ze dus massaal deze kant op. Fietsvrienden, Hans en Gerrie W. die we al kennen sinds de eerste AIT in Portugal 1994, introduceerden ons bij hun vrienden Patty en Peter die zij weer hebben leren kennen toen de AIT in Alphen a/d Rijn was. P&P hebben hun huis verkocht, 12 jaar geleden, en zijn nu fulltime RVS, maar hebben een grondstuk in Quartzsite waar ze de winter doorbrengen. In de zomer zijn ze gastheer en gastvrouw op een camping. Zij hebben ons uitgenodigd om bij hiun te komen staan.

Het zijn echt schatten hoor, die Patty en Peter. We mogen hier blijven staan zolang we willen, en dat is ongeveer een week. Ook bood hij ons zijn auto en de Quads aan. Nou die ATV’s willen we wel een keer gebruiken, lijkt me prachtig met zo’n ding een keer door de woestijn te scheuren. Maar dan moet eerst het weer opknappen, nu 10 gr en regen, voor de tweede dag al! En gemiddeld regent het hier twee dagen per jaar, ha ha. Maar we zeuren er niet over; vanmiddag naar  de “stad” Quartzsite gefietst. Heen en terug zo’n 30 km. Een normaal huis staat bijna niet, allemaal campers en caravans. Maar er is een bijzondere boekwinkel, de Oasis Bookshop. Aan de bookshop zelf is niet zoveel bijzonders maar het speciale zit em in de eigenaar; toen we een week camperden op Rocky Springs, vertelde een Canadees ons al over deze winkel en de eigenaar. Hij wilde niet vertellen wat er zo bijzonder was: dat zie je wel als je hem ontmoet! P&P vertelde ons wat er zo apart was: de man, Paul Winer, loopt zijn gehele leven al naakt rond! Nou ja, op een zakwarmertje na. Maar vanwege de kou liep hij nu gekleed, dus niets bijzonders. Maar wel een leuke vent die bovendien nog erg muzikaal is; 17 dec geeft hij een concert, dus jullie horen er wel meer van.

P&P wonen een 7 mijl buiten de stad, midden in de woestijn heeft men een nieuwe woonbuurt gecreëerd, allemaal keurige vierkante percelen waarop met gemak een aantal big rigs kunnen staan. Alle percelen zijn voorzien van dezelfde muurtjes, maar wat er op staat is totaal verschillend. Sommigen hebben een soort zonnedak waaronder de camper staat, anderen weer complete huizen gebouwd. P&P hebben een gebouwtje waarin een keuken-kamer, badkamer is, gebouwd, maar zij leven in hun grote camper, een echte big rig! Morgen zijn we uitgenodigd om met hem mee te gaan op een tour die door het museum wordt georganiseerd.

Hans en Gerrie, wat zijn we jullie dankbaar voor jullie suggestie om P&P op te gaan zoeken, echt geweldig. Morgen na de trip komen ze bij ons eten.

Dec 9 Tucson, AZ

De camping in Tombstone biedt ook een ontbijtservice, in de gezellige keuken van Moa met allerhande prutteltjes van Poa, die in vol cowboygewaad op de menulijst prijkt. Aan het ontbijt komen we nauwelijks toe want Poa is maar wat blij dat ie ff zijn Tombstone kan promoten. Hij showt ons allerlei gesteente, zijn autoverzameling en tenslotte komt de politiek ook nog aan bod. De gebakken eieren worden koud! Maar wel weer heel gezellig. Als er dan nog een overjarige tuinkabouter en een Papagaaien Papa binnenvallen, is het tijd om uit te zwaaien. Via de Old Spanish Trail komen we in Saguaro NP. Genoemd naar de gelijknamige cactus, sommigen afmeting telefoonpaal! Dankzij onze 7 m camper, kleintje hier, kunnen we de loop rijden. Geweldig, prachtig, fantastisch mooi! Nooit geweten: als de bliksem inslaat in zo’n cactus, ontploft ie, als het te hard vriest, laat ie zijn armen zakken. Na al deze mooie natuur, op naar de door de mens gefabriceerde “natuur”. Davis Monthan Airforce basis, een gigantisch terrein waar de Yanks hun overtollige planes  in de mottenballen hebben gelegd. Ongeveer 4000 stuks, van grote bommenwerpers B-52, tot kleine 2 zitters, alles is aanwezig. Als we er langs rijden, krijgen we al een aardig inzicht in de hoeveelheid, maar als we later met een bus, met guide, over het terrein rijden, zijn we helemaal plat. Wat heeft dit wat gekost!! Hier worden oude afdankers gesloopt, anderen aan bevriende naties (ook Iran behoorde daar toe) verkocht, weer geüpdatet of dienen als onderdelenleverancier voor andere vliegers. Na de tour nog even door het museum gelopen om WWII planes te bekijken en dan naar de camping. We staan op een ruime plek, NP-camping, tussen de cactussen, prachtig. En de volle maan is weer de schemerlamp!

Dec 10 Saguaro NP Tucson

Eigenlijk zou de koelkast weer gevuld moeten worden, maar het weer is te mooi voor Wal Mart en Costco, dus op naar het Desert Museum. Ligt hier vlakbij en je loopt er buiten door de cacti. Alle soorten zijn aanwezig. Maar de belangrijkste zijn natuurlijk de Saguaro, waar het park naar is vernoemd. Dat zijn geweldige exemplaren, sommigen wegen wel 10 ton en kunnen wel 15 m hoog worden. In de cactus zit een houten geraamte, prachtig om te zien bij een saguaro die is afgestorven. Na een paar uur hebben we het wel gezien, op naar de camping en heerlijk van de zon genieten: het is weer korte broekenweer! Avonds belt Rob: heeft ons zien staan in de Wereldkrant van Radio Nederland Wereldomroep. Hij kan weer met de auto bij hun huis komen en hoopt na het uitstapje naar Palm Springs, waar wij dan ook zijn, weer in huis te kunnen wonen.

Dec 8 Tombstone, Arizona

Om een wat saaie reisdag, moet soms om door dit immense land te komen, hebben al een 13.000km er op zitten, wat op te vrolijken, hebben we onderweg besloten om wat aan cultuur te gaan doen: we gaan het legendarische Tombstone bezoeken. Voor wie het niet weet, luister naar meester: daar, in Tombstone dus, werd zilver gevonden. Om de boel een beetje in de hand te houden, rond 1880, werd Wyatt Earp als sheriff aan gesteld. Beroemd is de gunfight at OK Coral geworden, 3 dooien in een klap. Deze gebeurtenis is al verschillende keren verfilmd, de laatste was van Kevin Costner en die hebben we een tijdje geleden gekocht. Ja, we gaan goed voorbereid op pad, of niet dan! We waren precies op tijd voor de voorstelling; iedere middag om 4 uur wordt de gunfight na gespeeld. Deed me denken aan ons Sinterklaastoneel in Rolde, Jacob. Alleen werd daar weinig in geschoten, hier des te meer. Daarna naar een museumpje en naar een combinatie van kijkdoos, wel heel groot, en een film over het ontstaan van Tombstone, hetgeen Grafsteen  betekent. Terwijl buiten het licht al uitging, maar de maan als schemerlamp fungeerde, liepen wij nog even in de voetstappen van Wyatt en zijn broers door het stadje, best wel leuk hoor.

Dec 7, Deming New Mexico

Gistermorgen vroeg alweerop pad. En dat viel niet mee, want het had behoorlijk gesneeuwd. Toen weeindelijk op de interstate waren, een zucht van opluchting. Wel een prachtigwinters gezicht: de prairies, de bergen helemaal wit met een strakblauwe luchterboven. Het reisdoel voor vandaag was het Cattlemans’s Steakhouse. Volgens onze gids (Grundman) serverenze daar de beste steaks van Texas, en dat wilden we wel eens proberen. Het steakhouseheeft een parkeerplaats speciaal voor RVS (campers) en daar mag je dan gratisstaan als je van het restaurant gebruik maakt. En dat hebben we gedaan,heerlijk! Daar kan een stuk vlees van de Wal-Mart echt niet tegenop.

Vandaag via El Paso, aande Mexicaanse grens, naar White Sands gereden, maar eerst hebben we deraketbasis bezocht. Hier werden proeven gedaan met allerlei schiettuig: depatriot, de kruisraket, V1 enV2, en nog veel meer rotzooi. Er lag ook nog eenmodel van de Fat Boy, de eerste atoombom. Even voor Tineke: die is uitgevondenin Los Alamos en niet Alamogorda. Toch wel apart dat je zomaar een ultrageheime basis op mag om die raketten, die buiten staan opgesteld, te bekijken. Decamper hadden we buiten de poort laten staan, want anders wordt die binnenstebuiten gekeerd. Na de raketten is het nog ongeveer een 60 km naar White Sands. Eenprachtige film in het VIC (visitor center) maakt duidelijk waar dat witte zand,wat geen zand is, vandaan komt. Korte uitleg: in de omringende bergen zit enormveel gips, dat lost op en komt terecht in een meertje. Dat droogt dan weer open de wind zorgt ervoor dat de gipskristallen steeds kleiner worden en totduinen worden opgestoven. Vandaag lag op de witte duinen sneeuw, extra wit dus.Een schitterend gezicht. Met de camper over een gebaande weg, dwars door de duinen.Toen we vervolgens via de I-10, de interstate richting Deming reden, zagen wekoeienfabrieken langs de weg. Honderden, misschien wel duizenden koeien staanop kleine stukken grond en krijgen hun voer via vrachtwagens aangeleverd. Dit zijnde melkkoeien, de vleeszusters of broeders lopen op gigantische stukken grond rustigte grazen; 3 koeien op een vierkante mijl.

December 6 Fort Davis, TX

Wat hadden we gisteren een prachtige tocht: langs de Rio Grande, van het Big Bend NP naar en door het Big Bend Ranch SP, langs de grens van Mexico. Ongelooflijk wat een ongerepte natuur. Soms leek het er op als of dit landschap nog niet af was: overal  enorme zandhopen, alsof ze zo uit een enorme vrachtauto gekieperd waren, prachtige rotsformaties, niet te filmen.

We waren nog maar net het Fort Davis Mountain Park opgereden of er stopte een jeep naast ons: ja hoor, een Nederlands stel! Op de gehele camping staan 4 campers, 2 Nederlandse dus! Als we vanmorgen de gordijnen open doen: sneeuw! En een temperatuur van -7 graden! En dat is hier heel bijzonder.

Dec 2, Del Rio, TX (pal aan de Mexicaanse grens)                        

Het is nog maar 8 uur in de morgen, maar vandaag staat een bezoek aan de grensplaats Del Rio, Texas en Ciudad Acuna in Mexico op het programma. En dan moet je vroeg op. Bovendien krijgen de solar cellen dan de kans om de nu verbruikte stroom weer op te laden.

Gisteren de gehele dag door een vrij dor, vlak landschap gereden. Enorme lappen grond waar maar weinig op groeit op dit moment. Texas heeft erg te lijden van de droogte. Onderweg zagen we een soort veemarkt, omkeren en erheen. Overal zware hekken die op allerlei manieren gangen met elkaar verbonden en zo toegang gaven tot een soort kooien. Daarin jonge koeien van allerlei rassen, zelfs Indiase met grote hoorns. Over de kooien liepen loopbruggen waar stoere mannen met stetton en geruite overhemden liepen, de handelaren of boeren. Geen probleem, loop daar maar heen en je kunt zo de loopbrug op. Met een van de “cowboys” komen we aan de praat en die vertelde dat veel boeren hun vee moeten verkopen omdat ze geen voer voor de beesten hebben en voer kopen is te duur. Vlak na Del Rio zien we een visitor center, even bezoeken, we hebben nog tijd. Daar horen we dat het State Park waar we naartoe willen, is gesloten ivm de hunting! Het jachtseizoen is geopend. Maar vertelt de Ranger, hier hebben we ook campings. En zo staan we nu aan het “grootste, door de mens gemaakte meer van de wereld, dat twee landen verbindt”. Zijn ze gek op die uitdrukking: grootste, hoogste dikste enz van de wereld. In het centrum kijken we naar de film die gaat over het aangelegde meer. Een oude baas vertelt wat zijn vader hem vertelde over de aanleg van de spoorlijn: veel arbeiders uit de Europese landen waren zware drinkers, nog vind je overal glas scherven van flessen langs de baan. Vanuit het westen werd door Chinezen aan de  baan gewerkt, dat waren weer grote opiumgebruikers. Daarvan vind je weer de blikjes. Samen met een Amerikaans stel, Robby en Nancy genieten we van de Sunset. Zij wonen op een uurtje rijden van Harold en Dorothy en geven ons een paar tips waar we absoluut naar toe moeten. Maar vandaag eerst naar Mexico!!!

19.30 uur

Mexico, het land van mijn dromen, zong de zangeres zonder naam; nou, het werd bijna een nachtmerrie! Ok, bij het begin beginnen: in Mainstreet van Del Rio zou een markt zijn, volgens de Ranger. Helemaal niets, het zelfde geldt voor het centrum van Del Rio. Langs de hoofdweg, de 90Hwy, staan de bekende zaken als Ross, dress for less (Betsy’s favoriet), de Wal-Mart, Home Depot en nog veel meer. Dus geen markt,dan op naar de grens. Was maar een klein eindje, $3 betalen voor de tolbrug en we waren bij het loket. Als je niet verder dan 15 mijl Mexico ingaat hoef je geen extra verzekering te kopen. Een heel aardig meisje moest onze camper doorzoeken naar? Sprak een beetje Frans, geen Engels. Tien meter verder rijden naar een groepje soldaten, voorzien van kogelwerende vesten, helmen en karabijnen; zag er heftig uit. Juan Soldaat kwam in de camper kijken en deed het werk van het meisje nog een flink over; was vooral nieuwsgierig. Juannetje, het was maar een kleintje, kon niet bij de kastjes boven ons bed komen,zijn schieter zat in de weg. Geef maar, ik houd hem wel even voor je vast. Maar de andere Juannen vonden dat toch wel een beetje vreemd dat ik opeens met een geweer in de handen stond en ik moest hem maar snel aan hun geven. En omdat ik geen vest aan had, heb ik ’t maar gegeven. Juan vond het allemaal prachtig in de camper, voor de wc haalde hij grijnzend de neus op; was echt wel schoon hoor, die wc! De andere mannekes stonden met Betsy te oh-en, maar wilden niet binnen kijken, zelfs niet toen Juan beduidde dat ze dat echt even moesten doen. Enfin, aan deze vertoning kwam ook weer een eind en wij reden Ciudad Acuna in. Echt een grensplaats met veel winkels, maar vooral veel tandartsen.

Na wat gekriskrast door de straten, hadden we het wel bekeken. Alles was oud en armoedig, geen troep. Doordat de Amerikanen weg blijven, staan veel winkeltjes leeg. Voor vandaag vonden we Mexico wel genoeg, dus maar weer op naar de grens. $1,75 betalen voor de brug en dan sta je weer voor een loket, dit keer met een aardige Amerikaanse mevrouw. Passen controle, ok, rij maar door die 2 gele zuilen. Een costumofficer geeft aan dat we op nummer 10 moeten gaan staan. Hij komt even later bij ons en vraagt of we fruit en andere levensmiddelen bij ons hebben. En dat hebben we, want we hebben gisteren net ingekocht voor de komende dagen. Jammer dan, alles inleveren! Maar dit hebben we bij jullie Wal Mart gekocht, heb zelfs de rekening er nog van! Law is Law! En stom is stom! Kom maar mee naar het kantoor, ga hier maar zitten en wachten. Als het wachten toch wel even duurt, vraagt Gerard of we een nummertje moeten trekken? Geef de passen maar en 10 minuten later is alles geregeld. We zien dat ondertussen iemand met een zwartpak aan in onze camper bezig is. Daar gaat onze gevulde diepvries, de inhoud van de koelkast! We krijgen het Mexicaansbenauwd als ze in onze passen gaan rommelen. Een extra bezoek aan de Wal Mart is nog daar aan toe, maar als ze ons visum er uit halen, hebben ze een probleem. Voordat we de passen terug krijgen, met alles er nog in, zelfs een extra stempel, komt een madam in zwartpak ons vertellen dat we de eieren en de avocado’s  en nog wat gemummel kwijt zijn. Als we de balans opmaken heeft het Mexicaanse avontuur ons $4,75, 6 eieren en 2 avocado’s gekost, want de rest hebben ze ons maar mooi gelaten, wat een lieverds zijn het toch die zwartpakken!

Dec 3, Big Bend Nat.Park

Verder de binnenlanden van Texas kun je niet. Dit park lig in een grote bocht van de Rio Grande, die hier de grens met Mexico vormt. Als rivier stelt het niet veel voor,nu, je kunt er door heen lopen naar Mexico. Niet doen, want het kost je $5000 of een jaar zitten in een Amerikaanse bak, of allebei. Ook iets van Mexicaanse handelaren kopen die aan de overkant hun waar aanprijzen, kan heel vervelend voor hen en jou uitpakken; zij worden opgepakt en 100 mijlen verder over de grens gezet en jij krijgt een flinke boete en wat je gekocht hebt ben je kwijt. De grens wordt heel streng bewaakt door de border patrol. Al het verkeer dat het park uitgaat wordt gecontroleerd. Toen de Hwy90 vlak langs de grens liep, zagen we bewakers met autobanden achter de pickup een soort zandweg vlak maken zodat ze later sporen kunnen zien van illegalen. Hier werden we aangehouden en moesten we de passen laten zien.

Prachtig gelegen park en veel bezoekers zijn er nu niet. Het was een flinke ruk vandaag, maar de weg was prima en praktisch geen verkeer, Hwy 90. De gehele dag door de woestijn gereden en het was nu ook nog extra droog. Het deed ons veel aan Marokko denken, maar dan nog veel uitgebreider. Een Grand Canyon achtig decor vormt de achtergrond van de campground. Geen bereik voor de mobiel. En Sinterklaas hebben we nog niet gezien, maar die gaat dit weekend vast flink rond in Nederland. Dus alle Sinterklaasvierders, veel plezier!