Dec 2, Del Rio, TX (pal aan de Mexicaanse grens)                        

Het is nog maar 8 uur in de morgen, maar vandaag staat een bezoek aan de grensplaats Del Rio, Texas en Ciudad Acuna in Mexico op het programma. En dan moet je vroeg op. Bovendien krijgen de solar cellen dan de kans om de nu verbruikte stroom weer op te laden.

Gisteren de gehele dag door een vrij dor, vlak landschap gereden. Enorme lappen grond waar maar weinig op groeit op dit moment. Texas heeft erg te lijden van de droogte. Onderweg zagen we een soort veemarkt, omkeren en erheen. Overal zware hekken die op allerlei manieren gangen met elkaar verbonden en zo toegang gaven tot een soort kooien. Daarin jonge koeien van allerlei rassen, zelfs Indiase met grote hoorns. Over de kooien liepen loopbruggen waar stoere mannen met stetton en geruite overhemden liepen, de handelaren of boeren. Geen probleem, loop daar maar heen en je kunt zo de loopbrug op. Met een van de “cowboys” komen we aan de praat en die vertelde dat veel boeren hun vee moeten verkopen omdat ze geen voer voor de beesten hebben en voer kopen is te duur. Vlak na Del Rio zien we een visitor center, even bezoeken, we hebben nog tijd. Daar horen we dat het State Park waar we naartoe willen, is gesloten ivm de hunting! Het jachtseizoen is geopend. Maar vertelt de Ranger, hier hebben we ook campings. En zo staan we nu aan het “grootste, door de mens gemaakte meer van de wereld, dat twee landen verbindt”. Zijn ze gek op die uitdrukking: grootste, hoogste dikste enz van de wereld. In het centrum kijken we naar de film die gaat over het aangelegde meer. Een oude baas vertelt wat zijn vader hem vertelde over de aanleg van de spoorlijn: veel arbeiders uit de Europese landen waren zware drinkers, nog vind je overal glas scherven van flessen langs de baan. Vanuit het westen werd door Chinezen aan de  baan gewerkt, dat waren weer grote opiumgebruikers. Daarvan vind je weer de blikjes. Samen met een Amerikaans stel, Robby en Nancy genieten we van de Sunset. Zij wonen op een uurtje rijden van Harold en Dorothy en geven ons een paar tips waar we absoluut naar toe moeten. Maar vandaag eerst naar Mexico!!!

19.30 uur

Mexico, het land van mijn dromen, zong de zangeres zonder naam; nou, het werd bijna een nachtmerrie! Ok, bij het begin beginnen: in Mainstreet van Del Rio zou een markt zijn, volgens de Ranger. Helemaal niets, het zelfde geldt voor het centrum van Del Rio. Langs de hoofdweg, de 90Hwy, staan de bekende zaken als Ross, dress for less (Betsy’s favoriet), de Wal-Mart, Home Depot en nog veel meer. Dus geen markt,dan op naar de grens. Was maar een klein eindje, $3 betalen voor de tolbrug en we waren bij het loket. Als je niet verder dan 15 mijl Mexico ingaat hoef je geen extra verzekering te kopen. Een heel aardig meisje moest onze camper doorzoeken naar? Sprak een beetje Frans, geen Engels. Tien meter verder rijden naar een groepje soldaten, voorzien van kogelwerende vesten, helmen en karabijnen; zag er heftig uit. Juan Soldaat kwam in de camper kijken en deed het werk van het meisje nog een flink over; was vooral nieuwsgierig. Juannetje, het was maar een kleintje, kon niet bij de kastjes boven ons bed komen,zijn schieter zat in de weg. Geef maar, ik houd hem wel even voor je vast. Maar de andere Juannen vonden dat toch wel een beetje vreemd dat ik opeens met een geweer in de handen stond en ik moest hem maar snel aan hun geven. En omdat ik geen vest aan had, heb ik ’t maar gegeven. Juan vond het allemaal prachtig in de camper, voor de wc haalde hij grijnzend de neus op; was echt wel schoon hoor, die wc! De andere mannekes stonden met Betsy te oh-en, maar wilden niet binnen kijken, zelfs niet toen Juan beduidde dat ze dat echt even moesten doen. Enfin, aan deze vertoning kwam ook weer een eind en wij reden Ciudad Acuna in. Echt een grensplaats met veel winkels, maar vooral veel tandartsen.

Na wat gekriskrast door de straten, hadden we het wel bekeken. Alles was oud en armoedig, geen troep. Doordat de Amerikanen weg blijven, staan veel winkeltjes leeg. Voor vandaag vonden we Mexico wel genoeg, dus maar weer op naar de grens. $1,75 betalen voor de brug en dan sta je weer voor een loket, dit keer met een aardige Amerikaanse mevrouw. Passen controle, ok, rij maar door die 2 gele zuilen. Een costumofficer geeft aan dat we op nummer 10 moeten gaan staan. Hij komt even later bij ons en vraagt of we fruit en andere levensmiddelen bij ons hebben. En dat hebben we, want we hebben gisteren net ingekocht voor de komende dagen. Jammer dan, alles inleveren! Maar dit hebben we bij jullie Wal Mart gekocht, heb zelfs de rekening er nog van! Law is Law! En stom is stom! Kom maar mee naar het kantoor, ga hier maar zitten en wachten. Als het wachten toch wel even duurt, vraagt Gerard of we een nummertje moeten trekken? Geef de passen maar en 10 minuten later is alles geregeld. We zien dat ondertussen iemand met een zwartpak aan in onze camper bezig is. Daar gaat onze gevulde diepvries, de inhoud van de koelkast! We krijgen het Mexicaansbenauwd als ze in onze passen gaan rommelen. Een extra bezoek aan de Wal Mart is nog daar aan toe, maar als ze ons visum er uit halen, hebben ze een probleem. Voordat we de passen terug krijgen, met alles er nog in, zelfs een extra stempel, komt een madam in zwartpak ons vertellen dat we de eieren en de avocado’s  en nog wat gemummel kwijt zijn. Als we de balans opmaken heeft het Mexicaanse avontuur ons $4,75, 6 eieren en 2 avocado’s gekost, want de rest hebben ze ons maar mooi gelaten, wat een lieverds zijn het toch die zwartpakken!

Dec 3, Big Bend Nat.Park

Verder de binnenlanden van Texas kun je niet. Dit park lig in een grote bocht van de Rio Grande, die hier de grens met Mexico vormt. Als rivier stelt het niet veel voor,nu, je kunt er door heen lopen naar Mexico. Niet doen, want het kost je $5000 of een jaar zitten in een Amerikaanse bak, of allebei. Ook iets van Mexicaanse handelaren kopen die aan de overkant hun waar aanprijzen, kan heel vervelend voor hen en jou uitpakken; zij worden opgepakt en 100 mijlen verder over de grens gezet en jij krijgt een flinke boete en wat je gekocht hebt ben je kwijt. De grens wordt heel streng bewaakt door de border patrol. Al het verkeer dat het park uitgaat wordt gecontroleerd. Toen de Hwy90 vlak langs de grens liep, zagen we bewakers met autobanden achter de pickup een soort zandweg vlak maken zodat ze later sporen kunnen zien van illegalen. Hier werden we aangehouden en moesten we de passen laten zien.

Prachtig gelegen park en veel bezoekers zijn er nu niet. Het was een flinke ruk vandaag, maar de weg was prima en praktisch geen verkeer, Hwy 90. De gehele dag door de woestijn gereden en het was nu ook nog extra droog. Het deed ons veel aan Marokko denken, maar dan nog veel uitgebreider. Een Grand Canyon achtig decor vormt de achtergrond van de campground. Geen bereik voor de mobiel. En Sinterklaas hebben we nog niet gezien, maar die gaat dit weekend vast flink rond in Nederland. Dus alle Sinterklaasvierders, veel plezier!

November 30, San Antonio, TX

Als je ’s morgens vroeg bent, ben je de gehele dag vroeg. Dus waren we vroeg in San Antonio. Keurige commerciële camping; je merkt dat hier de campings het gehele jaar door goed bezet zijn, hier komt geld binnen. Onderweg nog even een paar grote vrachtwagens bekeken. De chauffeurs hebben een complete caravan achter de bestuurderscabine. Vooral de Peterbilt zijn imposante gevaarten. Overal zien we bordjes langs de weg met: hurricane evacuatie route! Zal wel nodig zijn op z’n tijd, maar nu hebben we prachtig weer: koude nachten, rond de 4 graden en overdag goeie 20 graden en geen wolkje aan de lucht. Het landschap ziet er schraal uit, grote farms, enorme witte hekken en weinig koeien op zoveel grond.

San Antonio was voor een aantal jaren geleden een verwaarloosd, achter gebleven stadje. Men heeft toen besloten om langs de rivier een wandel/fietspad aan te leggen met in de stad overal terrasjes. En dat heeft de boel in beweging gebracht en nu is het een leuk levendig stadje geworden. In het centrum ligt een belangrijk symbool voor de Amerikanen, het Alamo. Hier hebben de Spanjaarden in begin 1700 een missiepost gebouwd. In de oorlog van de Texanen tegen de Mexicanen hebben hier in 1836 200 Texanen gevochten tegen een overmacht van de Mexicanen. Uiteindelijk zijn ze allemaal gesneuveld, maar daardoor kon het Texaanse leger later het leger van Santa Anna, de Mexicaanse bevelhebber, verslaan. De missiepost is dus een symbool voor Texas geworden.

Van de camping leidt een prachtig fietspad naar het centrum. Daar gaat het over in een voetpad, maar er liep bijna niemand, dus werd het voor ons een fietspad. Het is echt geweldig aangelegd, met overal stuwen in de rivier, picknickplekken langs het pad. Nu wordt nog flink gewerkt aan het verlengen van het fietspad. En de foto’s zijn van een airstreem, een prachtige op en top Amerikaanse caravan, bekend van all you need is love (geloof ik) met Robbert Tenbrink.

29 nov. 11 Columbus, TX

Dit was nog op St. Georges Island!

Het was een zware bevalling; voordat de oude, totaal versleten, radiateur uit de camper was, waren we een paar uur verder. Alles is zo krap op elkaar gebouwd en een telefoontje naar de garage in Assen gaf ook geen oplossing, want uitbouwen ok, maar bij een Hymer? Maar Eddy, de chef hier, is een handige jongen, dus die kreeg het voor elkaar. Gelijk maar olie laten verversen, zijn we daar voorlopig ook weer af. Alles bij elkaar $706, dus een goede €500,-. Een hoop geld, maar de radiator was beter dan de oude, volgens Eddy en deze kan wel 100.000 mijl mee. Het is 5 uur in de middag als alles klaar is, dus we maken maar weer gebruik van de parkeerplaats. Redelijk rustig, afgezien van de treinen die af en toe voorbijkomen en enorme toeters hebben. Morgen rijden we maar gelijk naar San Antonio.

28 nov. 11 Columbus TX

Het is dan eindelijk zo ver! De radiator lekt weer en zal dus nu echt vervangen moeten worden. In NY, waar we op 11 oktober waren, hebben we de nieuwe ontvangen. Dus toch nog een flink aantal weken en kilometers met de oude gereden. We staan nu op het parkeerterrein van een garage, vlak aan de snelweg I-10, morgen gaan ze de radiator vervangen. Op internet opgezocht hoe dat moest, want de garagist hier heeft van Fiat the balls verstand, maar had al wel gezien dat het er aan de onderkant uit en in moet. Komt wel goed.

Zaterdagmorgen met weemoed afscheid genomen van de familie Ohara, de snelweg op en kachelen richting West. Bij Biloxi een gribuscamping gehad, dus de volgende morgen snel weer weg. Gisteravond, na een lange dag op de Interstate, de nacht doorgebracht op een camping in Beaumont. Zag er keurig uit, leuke ontvangst: en morgenvroeg eerst koffie drinken voor jullie weg gaan! Dat hebben we dus vanmorgen gedaan. Een wat oudere dame en heer namen de honneurs waar. Leuk gesprek gehad over hun leven: de aandelenmarkt was ingestort, zodat ze veel geld hadden verloren. Nu wonen ze in een camper en werken beide 10 uur per week op de camping en staan dan gratis. Afgelopen zomer was het heel heet geweest, vannacht vroor het! Ongeveer 2 miljoen Amerikanen leven op deze manier, and they love it! na nog wat tips voor onderweg, gingen deze Nomaden richting Houston. Je staat hier iedere keer weer versteld: gisteren een weg op palen van wel dertig km dwars door een moeras, vandaag dwars door Houston gereden, een gigantische stad, zonder een keer te remmen of van baan te wisselen! De wegen draaien over elkaar heen alsof de boel in de war zit. Gelukkig was het vandaag een stuk rustiger op de weg dan gisteren, toe het echt heel druk was, zelfs voor Nederlandse begrippen. Gisteravond nog even contact met Rob gehad: gaat morgen beginnen met de grote schoonmaak met een ploeg van vier man. Zal nog wel een paar weken duren voor ze het huis weer bewoonbaar hebben.

24 nov. 11 St. George Island Thanksgiving Day

Op het State Park van het eiland was geen plaats meer, dus staan

we nu heel comfortabel op de oprit van een groot strandhuis waar de familie van Jerry en Vicky verblijven voor hun jaarlijkse familie bijeenkomst en waar ze ons voor hebben uitgenodigd. Het is een heel grote familie, John en Ann hebben 9 kinderen en die zijn er bijna allemaal met aanhang en kleinkinderen. Zo’n 40 man bij elkaar. Over een uur komt de turkey uit de oven, een gigantische kalkoen! De afgelopen drie dagen hebben we al heel wat leden van de familie leren kennen, maar iedere dag komen er weer nieuwe leden aan. Heel gezellig en ongedwongen gaat het er aan toe.

Van Grayton Beach zijn we langs de kust hier naar to

e gereden, prachtige witte stranden, grote, mooie huizen die in de duinen zijn gebouwd en meestal worden verhuurd. Kost een paar cent, maar dan heb je ook wat: rond de $5000 per week!

25 nov. 11

Thanksgiving Day zit er op. Toen iedereen gearrive

erd was, om een uur of 1, hield John, de patriarch van de familie, een toespraak, een gebed, waarin hij iedereen bedankte die gekomen is, maar ook vooral de Lord bedankte dat ze in Amerika leefden waar zij nog nooit een oorlog hadden beleefd en hoopte dat de bestuurders zo verstandig zouden zijn dat dat ook nooit zou gebeuren. Was echt aandoenlijk. De turkey, die vooral door het toedoen van Steve er zo prachtig uitzag, was het middelpunt van de maaltijd. Iedereen had wat gemaakt of meegebracht, een overvloed dus. Na de maaltijd zette Robbie het volleybalnet op en werd er gespeeld op het strand. Tijdens de “waterpauze” een lekker drankje en om 7 uur werd de rest van de maaltijd verorberd. Daarna kletsen met deze en gene, anderen waren spelletjes aan het spelen, heel gezellig sfeertje.

Vandaag een heerlijke strandwandeling gemaakt, lekker uitgewaaid. Als we terug zijn staan

Jerry en Vicky voor de camperdeur, op naar Apalachiacola. De kust wordt hier wel de Forgotten Coast genoemd. Het is te hopen dat het nog jaren zo mag blijven, want het is nog echt authentiek hier; geen opgeblazen reclameborden of enorme winkels. Nee leuke restaurantjes, koopschuurtjes e.d. we lunchen in een gezellig visrestaurantje en Bets eet krabcake en ik jumbelaya en lekkerrrrrr! Een paar Bloody Mary’s, een duikt onder de tafel, lessen de dorst. Daarna nog even door het nu wat drukker wordende dorpje en dan naar Karen en Carl, maar de laatste is niet thuis. Zij wonen in een heerlijk oud, maar goed onderhouden huis met een grote tuin, gastenhuis en een flinke pier die de baai in loopt, niks mis mee. Carl en Karen hebben ook een huis in Amsterdam, hoek Bloemgracht-Prinsengracht. Moeten we ook maar eens bekijken. Karen loves Amsterdam, vooral de vrouwen die met een soort bakfiets rondtoeren vindt zij geweldig. Na een uurtje weer naar het eiland waar we de oesters gaan openmaken, Jerry is de expert en ik zijn assistent, zal wel in de genen zitten. Kost wat moeite om ze te openen, maar dan ………… lekkerrrrr! Na de “oesterparty” naar boven waar Steve en Jerry, zijn vrouw weer een heerlijke maaltijd serveren, veel flinke garnalen. Aan proteïnen geen gebrek dus. Aan calorieën al helemaal niet; komende dagen maar even flink vasten. Gezellig na kletsen, alles in het Engels, familiefilmpje kijken en dan naar de Rubbertramp. Als we nog even de straat doorlopen, blijken er nu al 3 campers te staan. Op tijd naar bed, want morgen op tijd uit de veren en dan we go West!

15 nov. 11 Gulf State Park, Golf van Mexico

Wim Sonneveld stond met de Middellandse Zee om de kuiten en wilde dat het maar weer Kerst was; ik stond met de Golf van Mexico om de kuiten en hier staan overal kerstbomen en hangen kerstslingers aan de campers. Blijf toch een vreemde gewaarwording: half november en een temperatuur van 28 graden. We hadden een lange tocht, met heel mooie stukken, oa langs de Golf v Mexico. Spierwit strand, niemand te zien en prachtige huizen aan de overkant van de weg. Pelikanen en aalscholvers doken in het water. Via een ferry zouden we naar de camping rijden, maar toen we bij de ferry kwamen mochten we er niet op! De uitlaat hangt te dicht bij de straat en zou stuk gaan bij het van de veerboot rijden. Stom! Maar daardoor moesten we ipv 30 miles 90 miles rijden. Dus 60x 1,6 km is toch bijna 100km om. Maar vooruit, we waren vroeg vertrokken, dus waren we nog wel op tijd op de camping. Een State Park, maar met een behoorlijk commerciële instelling. Heel lang uitgerekt park; morgen maar op de fiets om de boel te verkennen. We zijn op weg naar Tallahassee, maar dat is nog 200 mijl te gaan, het zijn wel afstanden. Ga je over de Interstate, schiet je flink op, maar is erg eentonig en zie je weinig. Daarom over de Highways, veel leuker, is altijd wel wat te zien en je over te verwonderen. Hoe meer we weer naar het oosten komen, hoe drukker het weer wordt. We reden vanmiddag door een dorp, nou ja dorp; het was een lange straat met grote winkels, benzinepompen en autodealers en dat ongeveer een half uur. Verder nauwelijks een huis te zien. Deze winkels hebben vooral een streekfunctie.

17 nov. 11 Grayton Beach State Park, Florida

Gistermorgen een trail gefietst. Om de paar mijl een bordje dat je op moet passen want je bent in Alligator country! Het is al net als met de beren; veel borden maar je ziet er nooit een! Maar de trail was mooi, ruim aangelegd, niet zo’n benauwd fietspaadje waar je elkaar nauwelijks kunt passeren, maar een flink breed pad. Het weer is wat wisselvalliger en omdat een campingstoel stuk is, gaan we ’s middags op pad naar CampingWorld voor een nieuwe. We zijn er een dag eerder langs gekomen, maar na 15 mijl vinden we het wel goed en draaien om. De weg 59 is een echte bedrijven weg, maar Camping World is te ver weg. Weer bij de camper wordt met behulp van een stuk van een plastic sneeuwkrabber de stoel weer hersteld. Een fikse regenbui maakt een eind aan het warme weer. Een koufront vanuit het noorden brengt de temperatuur wel 10 graden omlaag.

Vandaag op tijd op pad. Sommige stukken rijden we als het ware door de duinen: een vierbaansweg met in het midden een rijstrook waar je alleen op mag als je linksaf moet. Prachtig wit strand, blauwe zee: de Golf van Mexico. Pelikanen zien we als een raket het water induiken om een visje te pakken. We rijden eerst nog in Alabama, hier is alles nog vrij nieuw: prachtige hotels, mooie weg, dito bruggen van het ene eiland naar het andere. Na een mijl of 30 komen we in Florida. Een behoorlijk verschil: weg is minder, hotels zijn ouder, maar wel netjes. Je merkt dat dit gedeelte al langer ontwikkeld is. Opvallend hoe weinig troep er langs de weg ligt. Als de sheriff ziet dat je troep uit de auto gooit, kost je dat $1000,-. En het helpt blijkbaar. Het rijden is hier een verademing: geen flitspalen, brede rustige wegen, mensen die niet gestrest rijden en zich redelijk aan de max snelheid houden. Het SP heeft wel plaats, maar voor 2 dagen. Het is dan weer weekend en dan gaan de Amys op pad, dus is alles gereserveerd. Hier maar weinig plekken die niet gereserveerd kunnen worden. Tot nu toe hadden de SP veel van die plekken zodat voor de Nomaden altijd wel een plaatsje is. Op het strand ontmoeten we een stel Nederlanders die al 28 jaar in Colorado wonen, maar nu gaan overwinteren in het zuiden van Florida. Het strand heeft veel weg van het strand van Manta Rota, Portugal, alleen is het zand hier wit

19 nov. 11 zaterdagmorgen, Grayton SP.

Gisteren een stranddag gehad: langs het strand gewandeld, een trail door de duinen gedaan, maar die moesten we halverwege afbreken omdat het pad onder water stond, en heerlijk in de zon aan het strand gezeten. Terwijl we daar lopen en zitten, vliegen pelikanen over op zoek naar een visje en zien we vlak langs het strand een grote pijlstaartrog zwemmen. Het lijkt meer op vliegen door het water. Er hangt dus niet voor niets een paarse vlag: dangerous marinelive! Hoewel als je er niet bovenop gaat staan valt dat met dat dangerous wel mee. Om zes uur gaan we een borrel drinken bij Hans en Trudy, het Nederlandse stel uit Colorado. Het is hier inmiddels om half zes al stikdonker; we zitten dicht tegen de tijdgrens aan, 100 mijl naar het oosten en de tijd verspringt weer een uur, hebben we ’s avonds een uur langer licht, geloof ik. Het is heel gezellig, zo’n Nederlands onderonsje aan het kampvuur. Vanavond is het onze beurt, als we nog een paar nachten op dit Park mogen blijven, anders gaat de caravaan weer verder vandaag.