April 4, Slab City

Je zult lang moeten zoeken op een kaart om Slab City te vinden! Bij Niland, vlak bij de Salton Sea, rechts af en the Bealstreet volgen. Als je Googled vind je dat dit The Capital of the World for Boondocking is. In het Nederlands: Slab City is een verlaten luchtmachtbasis uit WOII, alleen de startbanen, asfaltwegen en betonnen vloeren van de gebouwen zijn nog over. Hier overwinteren Snowbirds, hippies en ander ongeregeld volk. De plek is bekend geworden door de film “Into the Wild”, de levensbeschrijving van Christopher McCandless, alias Alexander Supertramp, die al zwervend in Alaska verhongerd is. Hij verbleef een tijd bij de hippies die zichzelf Rubber Tramps noemden omdat zij met rondzwierven met hun huizen op wielen, campers. En banden worden hier Rubber genoemd. Nu weet je meteen hoe onze camper aan de naam Rubber Tramp komt!

Voordat je Slab City inrijdt, passeer je eerst Salvation Mountain. Een ongeveer 30 m hoge bult van cement en gemixte klei. Totaal beschilderd, zie foto! In Mexico was Maria erg in trek, hier doet Jezus het weer beter; volgens mij werken ze beide voor de zelfde baas. Leonard Knight heeft zich tot levensdoel het beschilderen van de berg gemaakt, sinds 1985. Hij wordt gesponsord met verf en strobalen.

We tuffen eerst maar een wat rond door SC; de meeste Snowbirds hebben de biezen al weer gepakt, maar her en der “wonen” nog wat figuren, die allemaal dezelfde hobby hebben, nl zoveel mogelijk troep verzamelen. We vinden een mooi plekje met uitzicht op de Chocolate Mountains en wat struiken om ons heen. Honderd meter achter ons staan verlaten stacaravans, wachtend op hun bewoners die in het najaar ongetwijfeld weer zullen verschijnen. Langs “de Mainstreet” ligt het theater, waar iedere zaterdagavond een talentenjacht is. Maakt niet uit wat je doe; als jouw gejammer niet in de smaak valt, lopen de klapstoelen vanzelf leeg.

Tot een uur of 10 zitten we onder de luifel, met kerstverlichting, en genieten van een bijna volle maan, de sterrenhemel en het vuurwerk. Vuurwerk? We zien plotseling vuurballen op een rij in de lucht. Waarschijnlijk van een vliegtuig dat oefent. Er is een Gunnery Ranch in de buurt. Gelukkig knalt het niet.

April 4, El Centro California op de grens met Arizona

Na de nacht op de Deaf Rancho, de school voor dove kinderen te hebben doorgebracht, mooie plek voor campers, minder voor dove kinderen, hebben we anderhalf uur gedaan om over de grens te komen. We wisten dat het op zondag drukker zou zijn dan door de week, maar het weer was er niet na, bewolkt en koud, 15 gr, om nog langer op de Rancho te blijven. Vriendelijke douanemensen; terwijl we met een staan te kletsen, gaat de ander op zoek in de camper naar verse groenten e.d.. Maar die hadden we al opgemaakt, ook de laatste eieren gebakken, er was dus niets te vinden.

De rit door de bergen naar El Centro was overweldigend! Voor onze Marokkoganger: als in Tafraout, maar dan honderd keer groter. Wat een stenen! Groeien doet er niets, alleen maar hele grote keien. Als we uit de bergen zijn, rijden we door een laagvlakte, zelfs nog onder zeeniveau, waar grootschalige landbouw wordt bedreven. De tarwe staat al op het punt om rijp te worden, het gras is al gehooid en dat midden in de woestijn. Mogelijk gemaakt door het water uit de bergen en een omvangrijk bevloeiingssysteem. En aan de avenue Van Der Linden staat een enorme boerderij! Hollands glorie?

grensovergang

dovenschool

Overnachten doen we op een pasport America camping RV resort Big Bend. Volgende dag vroeg op want we willen naar Yuma, het Mecca voor de RV-ers. Onderweg passeren we de Imperial Dunes, gigantische duinen waar de Interstate dwars doorheen gaat. Yuma is niet wat we gedacht hadden: wel veel grote RV dealers, maar geen Obelink. Dan maar naar de Walmart en zie daar, allemaal kampeerspullen. We willen overnachten in de Imperial Dunes, dus terug richting El Centro. Onderweg hadden we al een stel campers zien staan in de duinen dus daar gaan we heen. Mooie plek aan de voet van een gigantisch duingebied, als in Erg Chebbi, maar dan veel hoger. Tegen een uur of vijf steekt een wind op, we worden gezandstraald! Fiat de sporen geven en op naar de Walmart in El Centro, waar al meer collega’s RV-ers staan. Prima plek, rustige nacht.

Imperial Dunes

Maart 31, Ensenada, BC Mexico

Als je op onderstaande link klikt, kom je vanzelf op exemplaar van de Wereldkrant. Voorde tweede keer hebben we met een foto de krant  gehaald! Leuk toch!

http://resources.rnw.nl/wereldkrantresources/WereldKrant20120329scan.pdf

Gisteren, na een prachtige rit door het midden van de Baja, aangekomen in Ensenada. Een van de grotere plaatsen van noord Baja California. Wat een verschil met januari: de Baja is groen! En dat voor een woestijn! Maar als er maar water valt, groeit overal wel wat. Veel bloemen en groen gras. Zelfs de cactussen leken groener. Jammer dat je bijna nergens kunt stoppen om wat foto’s te maken. Op sommige plekken is de weg zo smal, geen berm, je dondert zo naar beneden als je even niet oplet. En aan de kruizen langs de weg te zien, letten velen niet op.

We staan nu aan de Pacific en het duurt lang voordat de zon er door komt. Zijn we niet gewend, dus straks weer door het binnenland naar Tecate, de grensovergang. Maar eerst willen we de Deaf farm bezoeken. Een school voor doofstomme kinderen waar je tegen een kleine vergoeding mag staan. We staan nu op een resort, $40 US per dag! Weinig volk dus!

nog niet als schroot naar China

eindelijk een parkeerplaats

De "snelweg Mex1"over de Baja California

kampvuur in de woestijn

Maart 26, San Lucas,

Onze laatste stop aan de Golf van California, op een fishcamp. Maar de meeste vissers zijn vertrokken richting Canada, dus is er voor ons een mooi plaatsje aan de waterkant. Een soort wad, niet echt zwemwater. Nog even genieten van de Golf. Camping met warme douche en dit keer hoefden we niet zuinig met water te zijn. Maar de douchezak die we de afgelopen tijd gebruikten, werkte ook prima. Warmte van de zon, solarpowered zo gezegd.

Maart 24, Playa Santispac

Ook hier wordt het voorjaar; niet alleen warme dagen, maar de avonden en nachten worden aanmerkelijk warmer. En, de vliegen komen los! De laatste dagen op Los Cocos hadden we daar behoorlijk last van: om een uur of drie begon het “feest” en om vijf uur ging je maar naar binnen, bah! Nadat we gisteren Nell en Owen en hun buren hadden uitgezwaaid, gingen wij shoppen in Mulegé. Dwz internetten, water tanken e.d. en toen op naar Playa Santispac, maar een paar km van Los Cocos vandaan, maar misschien minder vliegen? En dat was zo, heerlijk. Chaty, een wat oudere alleenreizende dame, nodigde ons uit bij haar kampvuur. Gezellig zo rond het vuur, op het strand, aan de zee en met een prachtige sterrenhemel boven ons. Het gezelschap: Chaty, komt uit Ontario, Canada. Een van de weinige Canadezen die niet uit Britisch Columbia komt. Zij reist die 4000 km helemaal alleen, maar bezoekt onderweg een aantal vrienden. Zo vertelt zij over haar vriendin van 110 jaar oud, die de grondlegster is geweest van de Flying Doctors in Mexico. Dan hebben we nog een Amerikaan uit Californië die hier maar 2 weken is, mag niet langer weg van zijn vrouw. Heeft ook hier niet veel te vertellen. Dan hebben we nog een Mexicaans stel, wonende in Californië. Als hij hoort dat we uit Hollanda komen, komt hij met André Rieu op de proppen. Zij zijn grote fans van André en hun grootste wens is om een live concert mee te maken op het Vrijthof. Ieder avond voor het slapen gaan, wordt een DVD van Rieu gedraaid. We genieten tot een uur of twaalf van de heerlijke avond.

Maart 25, Playa Santispac

Gisteravond, zaterdagavond, naar het restaurant op het strand geweest; eten en dansen. Heel gezellig met allemaal lui van onze leeftijd, of ouder. Om 10 uur ging de tent dicht, dus toen van onder de palapa genoten van een drankje en de prachtige sterrenhemel.

Drinkwater

Missiepost Mulegé

Maart 20, Los Cocos

Oase

Vandaag met Nell en Owen een dagje gestapt in Mulegé, het dichtstbijzijnde dorpje, 30 km van het strand. De vrouwen doen de was, de mannen naar de Cofffeeshop/ internetcafé. Daar eerst maar eens de post doorgenomen en wat mailtjes verzonden. Opgetogen berichten uit de Lage Landen: het wordt voorjaar! Hier hadden we een frisse dag, 20 graden en vrij veel wind, maar morgen zal het weer 27 graden worden. Voordat ik met Owen naar het internetcafé ga, bezoeken we eerst het museum, gevestigd in de oude gevangenis. Het gebouw is leuk, maar kent weinig inhoud. Na de koffie en het internet, de vrouwen hebben inmiddels de was gedaan, €1,25, drogen doen ze op het strand, rijden we naar de Missiepost. Die is hier ruim 300 jaar geleden gevestigd. Daarna rijden we langs de rivier naar de riviermonding. Na een wandeling op naar het restaurant. Mulegé is echt een oase in de woestijn: veel groene palmen en groentetuinen. Smalle straatjes met hier en daar prachtig bloeiende bougainville. Terug aan het strand genieten we nog van het uitzicht, de kerstverlichting en als de zon achter de bergen verdwenen is, verdwijnen wij naar binnen want de temperatuur daalt snel. Het was weer een leuke dag!

Maart 14, Los Cocos

Ze zijn er nog, Nell en Owen Dykstra, de mensen die ons in het begin van onze Baja trip in januari zoveel verteld hebben en vooral tips hebben gegeven. Zij gaan volgende week weer naar het hoge Noorden, Canada. In januari stond het strand Los Cocos stampvol, geen palapa meer vrij. Nu kunnen we kiezen uit wel 5 palapa’s op een rij. Onze palapa is uitgebreid met een extra afdak waar we de camper voor hebben geparkeerd. Via de luifel hebben we nu een flinke schaduwrijke overkapping, met daarnaast een palapa, hut, die aan de zeezijde half open is, maar verder op een doorgang na helemaal gesloten. We hebben er gisteren gelijk een douche van gemaakt.

Vanaf playa Juancalito naar Loreto is maar een kippeneindje. De internetstick laten opwaarderen, maar vooral de camper laten wassen. Ziet er weer piekfijn uit! Na een goede 100 km, vooral het stuk langs de Bahia Conseption is prachtig. Overal prachtige baaitjes, met campers. Ook de plantenwereld, cactussen, is hier groener. Maar dat we nu kunnen zeggen dat de Baja California in volle bloei staat, echt niet. Da’s een folderverhaal: hier bloeit alleen wat als het geregend heeft en regen hebben wij nog niet gehad. 

Hoewel het vandaag, in ieder geval vanmorgen, de zon zich nog verstopt. Maar met een temperatuur van 22 C gr is het best uit te houden. En rustig!! Geen telefoon of internet bereik, daarvoor moeten we 30 km rijden naar Mulegé waar we dan meteen waterhalen en boodschappen doen.

Maart 16, Los Cocos

In een verlaten palapa vond ik een kerstlampjesslinger die op een kleine zonnecel werkt. Maar het ding deed het niet meer, dus gaat deze prutser er mee aan de gang. Na van alles geprobeerd te hebben, blijkt de batterij kapot te zijn. Nog vrij nieuw, maar chinese rommel heeft meestal een kort leven. Van een stuk slang een batterijhouder gefabriceerd, 3 oplaadbare batterijtjes erin, draadjes er aan geprutst, een kurk en een wat plakband en zie daar: toen het donker werd brandde de feestverlichting in de palapa!