Mei 19, Port Alberni

balteagle

Vanmorgen onze eerste BEER gezien!!! Terwijl we behoorlijk op tijd naar het strand rijden, zien we plotseling een zwarte bol in de berm. Dichterbij gekomen, loopt een zwarte beer te grazen in de berm. Prachtige grote beer, zwart glimmende pels. We stoppen en door het raam van de camper kan ik rustig filmen, de beer op 5 meter afstand en die neemt totaal geen notitie van ons. En verder niemand in de buurt. Op de camping, een Provincial Park, waar we overnacht hebben, hing het vol met affiches die wezen op het gevaar van aanwezige beren, cougars (bergleeuwen) en wolven. Vooral niets buiten de auto laten staan want de beren breken alle plastic containers open. De camping containers zijn bearproof! Ja, ja, beren op de borden langs de weg hebben we genoeg gezien, maar werkelijke beren, ho maar! Leuk om het spannend te maken voor de toeristen! Maar ze zijn er dus toch! Als we langs het strand lopen zien we verse sporen van naar later blijkt wolven, alstublieft! Aan de westkust van Vancouver Eiland moet je dus zijn. Gisteren in de namiddag een prachtige trail gelopen door het Rainforrest met gigantisch dikke bomen.

deze heeft de kap overleefd

 Zo was het hier dus voordat de settlers de bijl erin zetten. Gelukkig dringt dat besef langzaam door en hebben de verschillende instanties een overeenkomst gesloten om in ieder geval de regenwoudenvalleien te sparen. In een hoge boom zit een balteagle, de vogel in het US wapen, zwart met een witte kop. En om de dag helemaal goed te maken, Ma’s verjaardag, zien we in de haven van Ucluelet twee zeeleeuwen. Beste knapen. En alsof dat nog niet genoeg is; rijdend door de bergrug naar het oosten, een zwarte beer die tussen de berken naar de weg staat te kijken. Nu hebben we dus echt beren gezien!

Mei 16, Victoria Vancouver Island

links de Boeing hallen

Gisteren de Boeing fabrieken bezocht. We zitten wel in de aviation musea, maar dit keer gaat het om splinter nieuwe vliegtuigen. In een hal, de grootste zelfdragende hal ter wereld, 1km lang, worden de Boeings 747, 767, 777 en de aller nieuwste de 787 Dreamliner. Deze laatste wordt voor een groot gedeelte van carbon gemaakt. Met een bus worden we naar de hallen getoerd, daar lopen we door een ondergrondse gang naar een lift die ons dan weer naar een bezoekersdek brengt. Hier worden de toestellen in elkaar gezet. De onderdelen worden zelfs vanuit Italië ingevlogen. 

Met de Dreamlifter (zie foto). Opvallend is dat de werkers geen bedrijfskleding dragen: er lopen zelfs lui in de korte broek. Ook geen veiligheidshelmen. Alleen veiligheidsbrillen en schoenen zijn verplicht. Terwijl van boven toekijken, is een groep werkers op  de werkvloer gezamenlijk  gymnastiekoefeningen aan het doen. De kantoren bevinden zich ook op de werkvloer; wij kijken van boven zo naar binnen. In het bezoekerscentrum staan enkele straalmotoren opgesteld, gigantische dingen. Maar in vergelijking met de zuigermotoren van de Spruce Goose zijn het maar simpele constructies. Jammer, maar tijdens de tour mogen geen foto’s worden gemaakt!

Vandaag met een veerboot van Anacortes naar Sidney op Vancouver Island gevaren. Camper geparkeerd achter het parlementsgebouw in Victoria, de hoofdstad van British Columbia en de stad bekeken. Echt gezellig met terrasjes, prachtige bloemperken en een gezellige haven. Grappige rondvaartbootjes! En dan op naar een camping. Het was een lange dag: half zes op en heel drukke wegen.

airport van Victoria

We staan nu op een Provincial Park, tussen hoge dennen. Weinig zon dus, maar wel een mooi bos. Als we naar het strand lopen lezen we dat het bos zich aan het herstellen is van de kaalslag. De meeste bomen zijn nog erg jong, hier een daar een dikke conifeer die de kap heeft overleefd. In de staat Washington hebben we gezien dat nog steeds hele hellingen kaal worden gekapt! Onbegrijpelijk dat dat nog steeds wordt getolereerd. Het is echt funest voor de hellingen: de humuslaag spoelt weg en dan wil er niets meer groeien. Woestijnvorming is het resultaat in de wat drogere gebieden.

Mei 17, Englishman River Falls PP

dikste totempaal ter wereld

Eind goed, al goed! Vanaf de camping een prachtige trail gelopen door een schitterend bos naar de Englishman watervallen. Dikke bemoste bomen, varens en natuurlijk de waterval. Echt prachtig! Mocht ook wel, want vandaag hadden we een rit die meer leek te gaan over de Deutsche Autobahn dan door de prachtige natuur van Vancouver Island! Er is maar een weg die loopt van Victoria naar het noorden, Port Hardy. Tot aan Parksville reden we in de file, stoplichten en winkelcentra met grote parkeerterreinen. Af en toe een doorkijkje zodat je zag dat het toch echt wel mooi was. Onderweg nog even twee stadjes bezocht: Duncan om zijn 80 totempalen en Chemainus voor de muurschilderingen.

tegen zoveel geweld is geen bos bestand!

 Niet echt spectaculair maar wel een leuke onderbreking van de “Autobahn”. Deze twee stadjes hebben geleefd van de houtkap, maar de dikke jongens zijn al gekapt dus blijven alleen de “lucifers” over. Dat heb je als je ongeremd gaat kappen! Kappen met kappen dus! 

Mei 14, kust van Oregon

Gistermorgen uitgebreid het Aviation museum bekeken. De grote publiekstrekker is de Spruce Goose, het grootste watervliegtuig ooit geproduceerd. Even de historie van de Spruce Goose:

Tijdens WOII hadden de Amerikanen behoefte aan een groot transportvliegtuig dat over de Atlantic kon vliegen omdat Duitse onderzeeërs veel boten tot zinken brachten. Howard Huge, de excentrieke eigenaar van een vliegtuigfabriek, ontwierp een geweldig groot watervliegtuig. Maar omdat hij geen toestemming kreeg om schaarse materialen te gebruiken, aluminium, bouwde hij het geval van hout. Spruce betekent dennenhout. Eigenlijk een verkeerde naam, want het toestel is voornamelijk van berkenhout gebouwd. De oorlog was al afgelopen voordat het toestel klaar was. Er was geen behoefte meer aan. Tijdens het taxiën heeft Howard toch de gashandels maar een keer flink open getrokken zodat het gevaarte echt ging vliegen. Tien meter hoogte en enkele honderden meters! Daarna is het in opslag gekomen en nu staat het dan in McMinnville te pronken. De acht motoren zijn technische wonderen: ongeveer de laatste zuigermotoren, per stuk 28 cilinders! Geweldig om te zien.

Mei 13, McMinnville

Vannacht geslapen op het parkeerterrein van het Aviation and Space museum, heerlijk rustig. Gaan over een uur het museum bekijken.

De laatste dagen veel gereden; door Hells Canyon, die niet zo hels leek als de naam suggereert, maar wel een mooie camping heeft van Power Idoha. Lux met douches en internet en omdat het seizoen nog niet begonnen is, gratis! De volgende dag vroeg op en een groot gedeelte van de Oregon Trail gereden. Deze weg hebben de pioniers, met hun hele hebben en houden op ossenwagens, afgelegd om van het oosten naar Oregon te komen. Vier tot zes maanden onderweg. Wij zijn al acht maanden onderweg, maar zonder ossen! De natuur heeft veel geleden door de activiteiten van de mensen: hele bergen zijn kaal gekapt en er rest nu nog alleen maar hellingen met wat Sagebrush, een soort woestijn struik. Daar tussen vreten koeien ieder spoortje van groen gelijk op. Op veel plekken treedt al woestijnvorming op. In de dalen is het wel groen want daar stromen riviertjes. Komen we op een hoger gelegen gedeelte van de trail is het overal National Forrest. En dat is een behoud voor het landschap: prachtige bergen, begroeid met bos. Als de camping in het bos nog gesloten blijkt, duiken we een bosweg in en kamperen aan een bosweitje. Nu maar wachten op de Elk of Moose! We kunnen lang wachten, maar zien nog geen konijn. Ook geen wonder dat je zo weinig wild ziet: bij de Walmart zijn de jachtpatronen praktisch vrij te koop en dan weet je het wel!

Op zaterdag 12 mei sturen we op Portland aan; ga nooit op zaterdag naar Portland! Wat een drukte, vreselijk. Maar mooie winkelcentra. Onderweg er naar toe krijgen we een indruk van het wintersportgebeuren: Mount Hood, bijna 4000 m is the place to be! Maar de lift installaties zijn echt aftands: 30 jaar geleden waren die in Oostenrijk al hopeloos ouderwets. Wordt waarschijnlijk minder aan verdiend dan dat de Alpenjodelaars binnen halen!

In Oregon betaal je geen belasting op producten, dat weten de RV-Canadezen ons te vertellen en omdat de Mischelins last van kaalheid beginnen te krijgen, hebben al ongeveer 100.000 km gerold, besluiten we bij Les Schwab in Dayville te informeren naar nieuwe pneus. De exacte maat is niet te koop in de VS, dat wisten we al, maar in plaats van 215 kan 225 ook. Dus rijden we nu weer nieuw. Voor omgerekend €732 kunnen we weer veilig verder. 

Mei 8, kamperen aan de Ponderosa Pine Scenic Byway

In Page ontmoetten wij een mevrouw die als een vertegenwoordiger haar staat Idaho “verkocht”! En nu maken we een tocht door het hart van de staat, prachtig! We boffen, of hebben het goed berekend, want we zijn precies op tijd. Waren we hier een week eerder, waren een aantal wegen nog afgesloten geweest vanwege de sneeuw.
 Nu zijn de bergen nog bedekt, zelf in de bossen ligt nog volop sneeuw als je boven de 2000 m komt. We wanen ons op wintersport: prachtige blauwe lucht, fris en volop sneeuw op de hogere bergen. We rijden door het Sawtooth, het Zaagtand gebergte. Onderweg gezien: een Coyote, een roedel Pronghorn Antilopes en een Kraanvogel.

In het plaatsje Ketchum, vlak bij de bekende wintersport vallei Sunvalley, bezoeken we het graf van Ernest Hemingway, de beroemde schrijver die hier de laatste jaren van zijn leven doorbracht voordat hij in 1961 op 62 jarige leeftijd zelfmoord pleegde.

Even voordat we het dal van de Salmonriver uit zijn, zoeken we een kampeerplaats aan een meer, het Redfish (een zalm soort) meer. Camping gesloten en de manager wil ons niet toelaten, terwijl wij alleen maar een plekje nodig hebben. Zelfs als we vertellen dat we helemaal uit Holland zijn gekomen om op deze camping te staan is hij nog niet te vermurwen, wat een zak! In Stanley, een gehucht waar maar 100 mensen wonen kunnen we internetten bij het visitor center, dat ook nog gesloten is, maar de wifi staat wel aan. Da’s tenminste klantvriendelijk! Een aardige meneer biedt ons een plek bij zijn huis aan, maar wij denken nog wel een camping te vinden. De volgende 30 km liggen alle kampeerplekken dik onder de sneeuw, dat wordt um dus niet. Als we in lagere regionen komen, zien we een campinghek open staan, draaien en erin. Een prachtig terrein! Tot 25 mei is alles vrij, geen water of dumpstation, geen toezicht. Kijk zo kan het dus ook!

Als we een eindje rondlopen stuiten we op een bordje: Hot Springs. Ff kijke, ja hoor het warme water komt zo uit de grond omhoog. Staat een hutje met een stalen badkuip er in waar het warme water zo doorheen stroomt. Stinkt wel naar Rotten Eggs, maar ik denk dat ik daar morgen een bad ga nemen!

Mei 10, onderweg naar Hells Canyon

Je ziet, Gerard heeft een warm bad genomen; en lekker! Alsof er badolie in zat. Dezelfde dag zijn we verder gegaan, the show must go on, naar Cascade. Weer zo’n prachtig State Park campinkje gehad aan het meer. Dit soort campings zijn echt geweldig: weinig voorzieningen, geen douches, maar prachtig gelegen! Nu staan we bij een visitor center om gebruik te maken van het Wifi. Rijdend door dit gedeelte, het westen van Idaho, zien we dat veel nazaten van Stiefbeen & zoon hier naar toe zijn getrokken.

Mei 6, Willard SP, bij SLC

Midden in Salt Lake City ligt een groot parkeerterrein; met 5 minuten lopen ben je op het Temple Square. Dit is het kloppende hart van het Mormonen geloof. Volgens dit geloof kreeg Joseph Smith, een jonge New Yorker, de opdracht van god om als profeet door het leven te gaan. Bij de Mormonen speelt Amerika een grote rol. Het geloof is echt “ge-Amerikaniseerd”. In Utah staat alles in verbinding met dit geloof; geen echte scheiding van Staat en Kerk! De republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney is Mormoon.

Amerikaanse versie van het vijgenblad

Zaterdagavond bezoeken we een optreden van het Internationale Children Choir. Kinderen van 5 tot 18 jaar: geweldig wat die lieten horen en zien. We hebben er echt van genoten. Na afloop naar het gloednieuwe winkelcentrum. Prachtig aangelegd, maar om half 10 gingen de winkels dicht en dan is er de dood in de pot. Geen terrasje, kroegje o.i.d. is nog open. Maar ja, de Mormonen mogen geen alcohol  drinken. Als we op ons parkeerterrein komen, staat het hartstikke vol. Blijkt een basketball game in de Arena aan de gang te zijn. Om 23 uur vertrekken de eerste auto’s en wonder: geen geschreeuw of gelal, toeters of bellen! De Utah Jazz verloren soms? Wij hebben een rustige nacht!

Zondagmorgen gaan we naar het wereldberoemde Mormon Tabernacle Choir Orchestra. Sedert 84 jaar wordt dit iedere week rechtstreeks uitgezonden, een wereldrecord! Ongeveer 300 koorleden en een groot orkest, aangevuld met een gesproken woord, verzorgen een uitzending van ongeveer een uur. We genieten volop! In het Tabernacle kunnen ongeveer 4000 bezoekers; het zit bijna vol. Een prachtig, sfeervol gebouw met een geweldige akoestiek.

Na afloop lopen we wat rond door de prachtig aangelegde tuinen en vertrekken dan naar het Willard SP aan het Salt Lake.

Mei 7, Craters of the Moon SP

We kamperen midden tussen de lavablokken! Hadden we de laatste tijd voornamelijk het roestbruine zandsteen om ons heen, nu zitten we tussen de pikzwarte lavastenen. Via een nogal saaie rit, dat heb je zo af en toe, over de Interstate 15 noordwaarts en de 26 westwaarts, komen we weer in interessantere gebieden. We besluiten Yellowstone NP, zijn we dichtbij, te bewaren voor de terugweg naar het oosten. De 26 gaat door een enorm gebied dat Idaho National Laboratory wordt genoemd. Overal langs de weg staan paaltjes dat je op de weg moet blijven en niet even het gebied ingaan. Hier worden atoomreactoren ontwikkeld! Even na Atomic City, een gehucht, staat de eerste atoomcentrale van de wereld voor civiel gebruik. Het gehucht Arco kreeg van deze centrale haar stroom, in 1955. Type snelle kweekreactor; produceert meer brandstof dan dat het gebruikt! Buiten staat een experimentele reactor voor de aandrijving van vliegtuigen; de maat is nog wel wat groot.

Als we het dal van SLC verlaten, valt ons op dat de behuizing steeds minder riant wordt: mensen wonen veelal in vervallen Mobil Homes met, hoe armer het er uit ziet, hoe meer autowrakken om de keet. Het gebied kan ook weinig leveren want het is een half-woestijn. Landbouw is alleen mogelijk door veel water te verbruiken en dat is hier weinig voorhanden. Vlakbij het atoommuseum, gesloten, verdwijnen drie rivieren onder de grond. 2000 jaar geleden is dit gebied getroffen door enorme lava uitbarstingen en die lavastromen hebben de loop van de rivieren geblokkeerd. Ruim 200 km verderop komen de rivieren als bronnen weer boven de grond.

Craters of the Moon is een prachtig gebied: hier kun je nog heel duidelijk de lavastromen herkennen, de kraters beheersen het gebied. Door het park is een prachtige weg aangelegd, geheel in stijl met zwart  asfalt, zwarte wandelpaden en wegranden. Naast onze kampeerplaats staat een sanitair gebouwtje dat in de jaren 30 (de crisisjaren) is gebouwd. New Deal was een programma om jonge werkeloze mannen aan werk te helpen. Het gebouwtje ziet er nog steeds piekfijn uit.

April 30, Calf Creek Canuon

Het weekend hebben we doorgebracht in de camping van het Kodachrome Basin. Inderdaad, Kodak heeft toentertijd geld in het ontwikkelen van dit gebied gestopt. Pal naast Bryce gelegen, prachtig gebied waar je de canyonwanden van onderen bekijkt. Goed dat we op tijd zijn want het campinkje is al bijna vol. Volgende dag, zondag lopen we de Angels Landings Place trail; de engeltjes weten waar ze landen moeten! Prachtig, en een heerlijke wandeling. Op tijd op pad want tegen de middag staat de zon volop je kop te branden. De camping is een State Park en voor de verandering eens heel goed onderhouden! Met warme douchen in een keurig gebouwtje. Maar hier betaal je ook de volle mep: $16,- p/d en geen korting voor de mensen van 60+.

Vanmorgen nog even bij het visitor center aan; geen telefoonbereik terwijl het in een dorp ligt. De streek is ook erg schaars bevolkt. De Mormonen, een godsdienstige sekte die haar hoofdkwartier in Salt Lake City (SLC) heeft, hebben hier kunnen overleven, maar armoe troef.

Vandaag zijn we geland op een camping Calf Creek van het Bureau voor Land Management (BLM). Dit bureau beheert enorme stukken land die eigenlijk niemand wil hebben of als kostbaar toeristisch gebied worden gezien. In dit gebied mag je gratis camperen of als er een camping is, is die goedkoop: $3,50 voor 60+. We hebben weer een prachtige rit over de HWY 12, the All American Road gehad en hebben nu een even mooie kampeerplek op de bodem van de Creek, alleen toegankelijk voor kleinere campers (max 7 m)

Mei 2, Capitol Reef

Een zijweg van Hwy 12 is de Burr Trail, die mag je niet overslaan volgens Grundmann, onze papieren reisleider. En wat Grundmann zegt, dat doen we dus: een prachtige route, asfalt tot 30 mijl, door een canyon. Zie de foto’s. Na 30 mijl houdt het asfalt op en begint de piste, niet geschikt voor RV’s. Dezelfde weg terug is geen straf!

Nog snel even een bezoekje aan een opgraving van een indianendorp; stelt niet veel voor, maar op het parkeerterrein staat een bekende camper. Friedrich en Conny! Na wat info uitgewisseld te hebben gaan zij richting Bryce en Zion, LV en SF. Wij gaan naar Capitol Reef. Auf Wiedersehn, misschien in Oregon, Seattle of Vancouver? Voor we Hwy 12 verlaten moeten we eerst over een flinke pas, hoogte 2940 m, n’besten! Boven op die pas groeien alleen maar berken, maar d’r zit nog geen blad aan, kale boel. Vreemd gezicht.

Op de camping van het National Park is nog net een plaatsje vrij, voor $5,- p/d hebben we een mooi plekkie. Het gaat Utah, de staat, blijkbaar goed, want hier wordt de boel wel goed onderhouden.

Vanmorgen de fiets maar eens weer uit de garage gehaald; het is alweer een poosje geleden, maar hier is een mooie route. Na 13 km bultje op en af, houdt de weg op. De franse Harley Davidsons die ons passeerden, staan hier geparkeerd. Gerard maakt de groepsfoto, de Fransen hebben de HD gehuurd. Ook een leuke manier om dit land, dit prachtige land, te bekijken.

Mei 4, Price (halverwege Arches en Salt Lake City)

Je hebt van die dagen dat reizen een vermoeiende bezigheid is; gisteren vroeg de camping van Capitol Reef verlaten, op naar Arches. Arches NP staat bekend om zijn natuurlijke bogen. We besluiten om eerst een camping, in BLM land op te zoeken. Dit is weer zo’n heel eenvoudige camping, er is gewoon niets, maar o zo mooi gelegen. Op de achtergrond de La Sal Mountains, toppen van 4000 m hoog, met sneeuw bedekt. De camping wordt vooral bezocht door 4x4 fanaten! Een hoog JEEP gehalte. De avond is echt warm dus blijven we veel te lang buiten zitten, want we willen om zes uur uit de veren. Voordat het te druk wordt, willen we Arches bezocht hebben. Prachtig gebied; zie foto voor het ontstaan van de bogen. Na Arches gaan we naar Dead Horse Point SP, ongeveer 50 mijl, 80 km verder op. Vanaf dit punt heb je een prachtig uitzicht op de Colorado Rivier die 600 m lager stroomt. Dit punt werd door de cowboys gebruikt om de wilde mustangs naar toe te drijven. Eenmaal op deze plek, werd de toegang, maar 10 m breed, afgesloten en zochten de cowboys de beste paarden uit. Eens hebben ze de paarden vergeten en deze zijn gestorven van de dorst, vandaar de naam.

En dan gaan we op weg naar SLC en laten de geweldige Nationale Parken achter ons; we hebben het gevoel dat we aan een nieuw gedeelte van onze reis beginnen.

Even een kleine uitleg over de parken van Utah: miljoenen jaren geleden was het gedeelte van de VS tussen de Rocky Mountains (in het westen) en de gebergten in het oosten (Apalchen e.d.) een enorme binnenzee. Dit gebied is opgedroogd en opgevuld door sedimenten van de gebergten. Daarna is het ongeveer 1600 m omhoog gedrukt. De Colorado Rivier is ontstaan op dit plateau van zandgesteente en heeft op allerlei plaatsen diepe geulen, canyons, in het relatief zachte zandsteen getrokken. De overheersende rode kleur is ontstaan door ijzermineralen.  

Halverwege SLC, in Price doen we boodschappen bij de Walmart en overnachten op het parkeerterrein.