31 okt. 11, Memphis, Tennessee

Graceland

Vanmorgen vroeg vertrokken naar Menphis, Tennessee. Vandaag maar over de Interstate, want een andere weg is er niet. Mooi op tijd bij Graceland, de voormalige woning van Elvis. De tour is echt de moeite waard en geeft je een goed inzicht, voor zover je dat nog niet had, in de artiest Elvis, maar ook de mens komt aan bod. Het huis is gezellig ingericht; Bets wil er zo wel intrekken! Omdat ik foto’s maak met de videocamera, hebben we een probleem; mag niet! Dus dan maar met de telefoon, lukt ook. We zijn echt onder de indruk, wat heeft die man een geweldige hoeveelheid platen verkocht: de best verkopende artiest ever. Meer dan een miljard platen!

Eindelijk weer een redelijke internetverbinding; we lezen in de “krant” dat het in het noordoosten, waar we enkele weken geleden nog doortrokken, geweldig heeft gestormd, gesneeuwd! Mooi op tijd weg! Ook lezen we dat de Thai’s denken dat ze het water in 10 dagen weg kunnen krijgen!? Zou mooi zijn; Rob verwachtte 4 weken.

24 okt. 11 Nashville

Gisteren een reisdag, over de Interstate, prima weg, naar Nashville. Passport America camping die het niet meer was, geloof er niks van. Gaan we melden!

Vandaag naar Belle Maede Plantation. Een voorbeeld hoe een plantage er dik 100 jaar geleden uitzag. Rijk huis, kleine hutten voor de slaven. In die hutten is de geschiedenis van de slaven verwoord, veel lezen, niet echt op z’n Amerikaans. Toen de slaven vrij werden na de Civil War, trokken de meeste van de 136 slaven weg. Bob Greene bleef, want hij was inmiddels de baas van het personeel geworden en de beste paardentrainer van Amerika. Je ziet wel eens schilderijen waarop een neger een renpaard vasthoudt, dat is dus Bob. Op deze plantage werd geen katoen o.i.d. verbouwd, maar werden paarden gefokt, beroemde fokpaarden. De winnaars van de paardenraces stammen bijna allemaal nog af van de toen hier gefokte paarden. In de crisis van 1933 ging de eigenaar failliet en uiteindelijk heeft de stad Nashville alles opgekocht en er een museum van gemaakt. In het prachtige park hebben we de middag doorgebracht, in de korte broek, in de zon! Heerlijk. Kunnen nu merken dat we zuidelijker zitten. Overnachten doen we met een stel andere campers bij de WalMart, rustiger dan op de camping aan de snelweg en kost geen USD32,-.

27 oktober ’11 State Park Meriwether Lewis, tussen Nashville en Tupelo.

Eindelijk weer eens een heerlijke rustige nacht gehad, geen verkeer, geen luide generatoren, geen felle lampen; heerlijk. Maar wel warm, dus we zijn maar weer overgeschakeld op de zomer dekbedden. We staan op een prachtig State Park, met keurige toiletten, allemaal net nieuw en for free! Zo is het in iedere staat weer anders. Hier blijven we een paar dagen om wat bij te komen, een fikse verkoudheid moet ook maar eens weg.

Dinsdag naar de Grand Ole Opry geweest. Enorme zaal, 4300 toeschouwers, de bakermat van de country muziek. Valt veel over te vertellen, maar even kort: in ruim 2 uur diverse artiesten, van jonge lui tot opa van 90, maar allemaal goede artiesten. De laatste, Keith Urban, was de lieveling bij de vrouwen want die stoven massaal naar het podium. Maar wel op de knietjes zodat de rest van de toeschouwers er geen last van hadden. We hebben er van genoten. Voor de voorstelling begon, we waren mooi op tijd want hadden de middag doorgebracht in een leuk park, wandelen en fietsen, in de buurt, spraken we twee Nederlanders. Echte Elvis adepten als ze zijn, reisden ze naar de bekende Elvis plaatsen. Heel leuk geklets en als we weer eens in Geldermalsen kwamen, de deur stond open!

’s Morgens zijn we hebben we nog een wandeling door het centrum van Nashville gemaakt, langs wat country en western kroegen. Stelt niet zoveel voor, Assen is leuker!

De volgende, dag 26 okt, richting Tulelo, de geboorteplaats van Elvis, via de Natchez Trace. Mocht je ooit in de buurt komen, rijden die Trace! Schitterende herfstkleuren, we waren ze even kwijt, maar hier zijn ze weer, een prachtige Parkway, mooie picknickplekken en gratis campings! Wat wil een mens meer. Deze weg loopt parallel aan de weg die de eerste boeren, jagers en handelaren liepen van Natchez aan de Mississippi naar Nashville, ongeveer 400 mijl. En, o ja, Bets heeft de eerste kilometer gereden. Na 6000 van mij mocht dat ook wel een keer, vind ik! Het is prachtig weer, 25 graden, dus waarom verder? Zo zit ik dus nu in de korte broek, het is vanmorgen wel bewolkt, de generator aan en de laptop op de picknicktafel, aan het blog te werken. Geen internet maar wel telefoonbereik. Gisteren is bij Rob het huis onder water gelopen. Volgens de laatste berichten staat er ruim een meter water, daar helpt zijn muurtje niet voor. Nu maar hopen dat het niet nog hoger komt, maar het is wel een ellende. Gelukkig zijn ze op tijd weg kunnen komen en zitten nu in Hua Hin, aan de kust in het vakantiehuis van Irins ouders.

29 okt. 11 Tombigbee State Park, Tulelo, Mississippi

Vandaag het geboortehuis(je) van Elvis Presley bekeken in Tupelo. Men heeft er een museum, meer winkel dan museum, omheen gebouwd. Het kerkje waar hij door geïnspireerd werd, is naar deze plek gebracht en je kunt het bezoeken en dat is de moeite waard! Niet het gebouwtje, stelt niks voor, maar de presentatie die je daar krijgt is geweldig. Eindelijk eens een inzicht gekregen in de verloop van een zondagmorgenkerkdienst in rond 1935. Het ging er vrolijk aan toe. De Elviskapel kunnen we niet in want daar wordt net getrouwd, is net gebeurd. Bruidspaar wordt gefotografeerd, de jonkertjes door mij. Betsy is “Just Married”met de chauffeur, een hele grote neger, zie de foto! Een vrolijke boel. Dan willen we nog even naar de “Hardware Store” waar Elvis zijn eerste gitaar kreeg, hij wilde eigenlijk een geweer, maar de bediende wist hem daar vanaf te praten. Maar de Store is gesloten, zaterdag at noon. De toonbank waar Nick, van Simon, zijn Old Shed zong is er nog wel. Misschien gaan we maandagmorgen nog weer even. Morgen maar weer genieten van het mooie weer, wel fris 18-19 graden, maar wolkenloos zonnig. En nu maar eens een goede internet verbinding zien te vinden!

22 oktober 2011 Knoxville, Tennessee

En het was leuk gisteravond in de Floyd Country Store! We dachten op tijd te zijn, 4.15 uur, de kaartverkoop start om 4.45 uur, maar zoals overal, de bejaarden zijn altijd haantje de voorste! Ook nu dus weer. Maar we veroverden toch nog een zitplaatsje tussen een gezellig stel Hillbilly’s. de winkel zat stampvol. Ik zei tegen mijn buurman dat als ze zoiets bij ons in de AH zouden organiseren, zou de winkel een beduidende omzet gedraaid hebben, maar wel een buiten de kassa om! Hier stond alles voor het pakken. Je koopt een kaartje, USD5,- pp, zoekt een stoel, legt er iets op, bv een speelgoedje dat je van de kast pakt en zorgt dat je voor half 7 er weer bent. Wij waren natuurlijk alweer gespot, in zo’n nest kent iedereen iedereen, dus we konden nog maar net het hemd aan het lijf houden, zoveel werd ons gevraagd. Half 7 werd de boel geopend door de leider van een gospelband met een gebed waarin hij de zegen van de Lord over ieder die aanwezig was, die nog komen moest en natuurlijk de muzikanten, maar vooral mensen die van verre kwamen! Toen een uur gegospel, lang genoeg en dat vonden ook de dansers. Gospel was nog niet vertrokken of de mannen met de klakzolen waren al op de vloer en los ging de boel! Geweldig gezellig en dat zonder een druppel alcohol! We zitten dan ook midden in de Bible Beld! De plaatselijke jeugd, die ook goed vertegenwoordigd is, is te herkennen aan de geruite overhemden. Later op de avond, rond half 10 stroomt een nieuwe groep jongeren binnen, van de Universiteit op ongeveer 20 miles afstand, want morgen is er een belangrijke footballgame. En die zien er wel even wat vlotter uit. Tussen de countryband en de blue grassband wordt wat weggegeven; het goede toegangsnummer wint een foto van de Country Store, die het langst getrouwd waren kregen een CD en die het verst weg kwamen kregen een pet! Ikke dus! Moest nog wel even een wereldkaart aan te pas komen want er waren ook lui uit Ierland. De quizmaster vroeg ons wat het beste aan Noord-Nederland was? Bets antwoordde: “Kijk maar naar ons, de mensen dus”! om 10 uur waren we uitgedanst en hadden genoeg country gehoord, maar bovenal zin aan een pilsje en een wijntje. Ons huis werd die nacht bewaakt door de politiemannen die onze buren waren, rustig gevoel.

Met een gevoel van weemoed vertrokken we vanmorgen op tijd uit Floyd. Het gehucht met zijn vriendelijke mensen en zijn prachtige traditie heeft indruk op ons gemaakt. Kom je ooit in de buurt, erheen!!! Maar wel op vrijdag! Via een prachtige route door de heuvels, wat een mooi land en prachtige wegen, naar de interstate. Ten zuiden van NY zijn de wegen echt prima, ok als je door een plaats rijdt. Toen we in Knoxville de mail opende, was er een mail van Joel David Anderson, onze kolonel waar we zo lang mee gepraat hebben gisteren. Lees zelf maar, misschien voelen jullie iets van wat wij deze weken ervaren:

Dear Gerand en Betsy and Cousin Jim,

    I hope you had a good experience at the Friday Night Jamboree at the
Country Store.  I didn't see your RV at the farm, so I take it that
everything went well and you were able to stay at the Court House's parking
lot.
    I have included in this e-mail the e-mail address to my Cousin Jim, who
lives in the eastern outskirts of Houston, Texas, through which you'll pass
from New Orleans (Nawlins) to Palm Springs on Interstate 10.  If you need
some help along the way, reach out to Jim -- he is the son of my father's
sister, and there isn't a finer man in all of Texas (and Texas is a pretty
large place!).
   I pray for God's blessings to be on you on your travels and that you
have and continue to have a wonderful experience here in the United States.
    The young man who was with me, Ferdinand (his father is the Reformed
minister here at Floyd) was very excited to have met you and to have been
able to converse in the language of his fathers and forefathers with you.
Thank you for enriching his day.
   I have some chores to do on the farm today, but will get up the website
and upload some "stories":  "Rest" -- Stories from travels I tell to
friends.  I will send you the URL when I get things set up.
   Thank you for visiting America and enriching my day.

Your friend,
Joel David

Joel David Anderson
LTC (ret), USA

19 okt 2011 Lexington 17.30 uur

Staan met 6 campers op het parkeerterrein van, ja natuurlijk de Walmart! Wat een gigantische knapen rijden hier rond en dan hangt er nog van alles achter; een knots van een terreinwagen met in de laadbak een dikke motor, een aanhanger waar ons campertje, 7 m, gemakkelijk inpast. Je zou er een minderwaardigheidscomplex van overhouden. Wat te denken van 23 m lang!Okay, wat hebben we de afgelopen dagen gedaan?

Na Gettysburg zijn we de Appalachian, de Skyline Drive ingetrokken. Schitterend mooi; herfstkleuren, zon, prachtige weg. Na 20 miles een campground, prachtig. Voor USD15,- staan we daar 2 nachten. Goedkoper kan het niet, maar we hebben de pas aangeschaft voor de Nationale Parken en dat geeft een flinke discount, sorry, korting. En er lopen beren over de camping!!!! Zegt de Host! Zal wel van oorsprong uit Oostenrijk komen: Morgen gibs Schnee, Übermorgen Sonne! We hebben 2 avonden, Sunset, op de uitkijk gezeten! Geen drol gezien, sorry, wel 2 drollen maar geen beren! Wel 4 deers, soort herten. Liepen te grazen tussen de campers. Maar de plek is fantastisch! Ff lekker rustig, geen telefoonverbinding, geen internet, geen stroom; wat kan het leven simpel zijn. Maar een heerlijk boek: De 100 jarige die uit het raam klom en verdween! Je lacht je toch te barsten! Willem en Gauk, dat hebben jullie knapen goed bedacht. Ff over de Host: op zo’n camping van een Nationaal Park is de Park Ranger de baas, maar die heeft geen tijd om zich met de campinggasten te bemoeien, die rijdt met een grote slee rond, dus dat laat ie over aan de Host. Die mag van mei tot eind oktober daar gratis staan; wel stroom, water, en doet daarvoor de controle, maakt de plee schoon en houdt een oogje in het gaatje, en maakt de gasten gek met een berenverhaal! Deze twee gingen de winter doorbrengen op een ander terrein, 35 miles noord, ook weer voor nop. En maar met een golfkarretje rondkarren. Inmiddels heeft het aantal campers zich verdubbeld; we zitten op de Noord-Zuidroute. En daar ligt deze WalMart heel gunstig.

21 okt. 11 Floyd, VA

De Blue Ridge Parkway voor een flink stuk gereden, prachtig. Gaat sneller dan we verwacht hadden dus zijn we in de middag al in Floyd. Daar de Country Store opgezocht, met de manager gesproken en een afspraak gemaakt. Hij wijst ons naar een camping, maar als we daar aankomen, blijkt die helemaal volgeboekt. Allemaal vrouwen die een soort Sistersday hebben. Zijn gekomen met kleine caravannetjes; wist niet dat die hier ook nog bestonden. Dus verder naar het State Park campground.

22 oktober Floyd, VA

Zijn terug in Floyd, staan geparkeerd achter het Courthouse. Vanmorgen kwamen twee agenten met een jonge knaap naar buiten. Knaap helemaal in de boeien, handen en voeten. Triest om zo’n jongen, van de leeftijd waar wij mee werkten, afgevoerd te zien worden.

We staan nog maar net hier, of we worden alweer aangesproken; we zijn overal een bezienswaardigheid met onze Rubbertramp. Man van onze leeftijd en een jonge knaap: kolonel Anderson met een jongen uit Zuid-Afrika. Duurt maar even en Bets zingt Sarie Marijs. Zuidafrika heeft de tranen in de ogen. De kolonel komt een half uur later terug en we raken voor 3 uren aan de praat. Kolonel Anderson is 25 jaar militair geweest en heeft nu een kleine farm waar hij gewonde soldaten opvangt. We hebben van alles besproken, te veel om op te noemen. Maar heel interessant. We willen vannacht hier blijven staan, maar kunnen ook bij hem overnachten als we dat willen. We zien wel.

Maar vanavond gaat we los!! Country and Western, Blue Grass, Soul met de Hillbilly’s! Dat gebeurt allemaal in de Country Store. Ieder vrijdagavond wordt de winkel omgebouwd tot muziekzaal. De stellingen staan daarvoor ook op wieltjes. Gisteren bij de manager geweest: om 4.45 uur kunnen we kaarten ophalen, een plaats reserveren en om 6.30 uur gaat het feest beginnen. Van alle kanten komt het volk naar de Store. Hoe het verhaaltje verder gaat, lees je in de volgende automaat, zou Ma gezegd hebben.

16 okt. 11 Gettysburg, Pennsylvania

Vandaag het grootste slagveld uit de Civil War bezocht. Hier werd de beslissende slag geslagen en de Zuidelijke Staten die zich hadden afgescheiden van de Noordelijken werden twee jaar later tot vrede gedwongen. In juli 1863 vielen hier meer dan 50.000 doden en gewonden. Overal zie je gedenktekens, een prachtig visitor centre met een heel groot panorama schilderij.  Het grote twistpunt was dat de Noordelijke staten de slavernij wilden afschaffen. De zuidelijke economie was sterk afhankelijk van de slaven, niet afschaffen dus.

Gisteren ging het er heel wat vrediger aan toe bij het bezoek aan Amish Country. Onderweg, we hadden wat haast want we wilden in de buurt van Hanover, je struikelt hier over de Europese steden, zijn want daar is iedere zaterdagmorgen een Amish markt, volgen de Lonely Planet. Overnacht in York bij de Walmart; ’s nacht een geklop op de deur! Of we maar even de deur open wilden doen, vroeg een zachte vrouwen stem, doen we dus niet! Gaat nog even naar de volgende camper maar dan weg. Volgende morgen, zaterdag dus, op tijd uit de veren, op naar de Amish. Amish? Zal ik je vertellen:

Sinds 1720 leven een groep Wederdopers, afkomstig uit Zwitserland, in de streek rond Lancaster. Inmiddels zijn het er zo’n 70.000 geworden. Zij leven nog steeds zoals in de 16^e eeuw: geen elektra, geen trekkers, auto’s, tv’s e.d. De Old Order Amish zijn het strengste in de leer. Zij verplaatsen zich per paardenkoetsje, buggy genoemd, step of te voet. Het zijn bijna allemaal farmers, gebruiken geen kunstmest, werken met paarden. Hun producten zijn tegenwoordig zeer geliefd en zij zelf zijn een toeristische attractie geworden.

Op naar de markt in Hanover dus. Balen, het is meer een verzameling van ouden van dagen die hun hobby te koop aan bieden: brei- en haakwerk, figuurzaag spullen, eigen gebakken koeken. Geen Amish te zien! Aangezien we dit onderdeel goed hebben voorbereid, gelezen en de film “De Wittness” gezien, gaan we weer terug naar Amish country, 60 miles. We rijden de backroads, fantastische herfstkleuren en een prachtig landschap. En ja hoor, we zien ze werken op het land: maïskneuzen met een kneuzer waar 4 paarden voor lopen. Mannen en jongens met strohoeden, vrouwen en meisje in lange jurkjes, geen Ollily. We stoppen bij een boerderij en Bets vraagt met veel overredingskracht, en dat heeft ze, of we een foto mogen maken. Nee, nee en het blijft nee. Maar we komen wel aan de praat. De man is net terug van het land en haalt weer een nieuwe lading mest op, 3 paarden voor de mestkar. Jonge vrouw mengt zich in het gesprek, of we wat producten willen kopen, jawel maar dan ook een foto! Blijft verdomme nee! We worden meegenomen naar de keuken, een aantal, stuk of 4, 5 kinderen volgt. Het is er binnen allemaal heel simpel, een gaslamp met twee kousjes moet licht in de duisternis brengen. Ja ze willen wel eens in de camper kijken, maar dan moet ik hem vlak voor de keukendeur parkeren, zodat de buurt niet ziet dat zij in de camper zijn. Zeven of acht jongens, meisjes en Opoe en de jonge vrouw, volle boel in de camper. Ik laat de videocamera maar draaien, ze doen net of ze het niet zien, ook een manier om niet van je geloof te vallen. De kids krijgen wat plakplaatjes, Opoe een boerenbont tas en we worden uitgezwaaid! Echt leuk deze ontmoeting. Overnachten doen we op de Otter Creek Campground, prachtige plekken maar sanitair!

13 okt. 11 Liberty RV Park NY

We zijn terug aan de rustige kant van de Hudsonriver. Wist je dat die genoemd is naar kapitein Hudson die in opdracht van Holland deze rivier verkende en er zijn naam aangaf?  Op een eilandje in deze rivier werd Nieuw Amsterdam gesticht, nu heet het Manhattan, maar de sporen van de Hollanders zijn nog volop te vinden: Wallstreet, Amsterdam op de Townhall en nog veel meer. Maar een heel belangrijke Hollander, tegenwoordig Amerikaan, woont af en toe in Manhattan en die heeft ons uitgenodigd: Harold en zijn lieve vrouw Dorothy. Daar zijn we dus een paar dagen mee opgetrokken en dat is echt gezellig!

Ondertussen blijven we op de hoogte van de wateroverlast in Bangkok. Rob heeft een “dijk”, een muurtje voor zijn toegangshek laten metselen. Zandzakken voor de deur! Hopelijk is het voldoende om droog te blijven. Naar z’n werk kan hij niet, staat al te veel water.

Gisteren dus op pad; om in Manhattan te komen moeten we de Hudson oversteken. Kan met de ferry, maar ook met de ondergrondse. Nee, Jan niet die in Rolde! Behoorlijke tippel, komen bij de PATH, dan koop je een kaartje, ja ja. Gelukkig een heel vriendelijk vrouwtje, donker type, helpt ons op weg. Wat zijn ze hier toch vriendelijk! Doel 1 is een bezoek aan het 9/11 Memorial. We zagen het op 11 september op tv, nog in Rolde. Daar willen we naar toe. Wat indrukwekkend! Maar wat een beveiliging; strenger dan op een vliegveld. Twee grote vierkante watervallen op de plaats waar 10 jaar geleden de  torens van het WTC stonden. Rondom wordt gebouwd aan de nieuwe torens. Een ervan wordt de hoogste van de VS. Enorme bouwput. Na de lunch gaan we richting Upper East waar ons hotel, Affinia Garden staat en waar Harold en Dorothy een condo hebben in Trump Palace. We hebben de tijd dus nog maar even een wandelingetje door Central Park. Op 5th Avenue komen bij de Apple Store. Ervoor liggen allemaal appels, briefjes, bloemen en een portret met gedicht. Steef Jobs blijkt te zijn overleden. Dat is deze Hillbilly’s helemaal ontgaan, terwijl we toch geregeld de Wereldkrant lezen. Nadat we ons geïnstalleerd hebben, prachtige hotelkamer, lopen we naar H&D. Glaasje, hapje vooraf en dan naar een Frans restaurant. Hoezo slecht met de economie? Alle hotels zitten vol, het restaurant vol! Gezellig! Dat geldt ook voor de buurt. Winkels tot laat open, veel mensen op straat. Dit is wel wat anders dan camperen in de State Park.

Volgende dag gaan we samen naar museum Frick. Het is het huis van een staalbaron die dat heeft laten bouwen bij het Central Park. Alleen het huis is al de moeite waard, maar nu was er ook nog een tentoonstelling van het werk van Picasso. Ook de oude Hollandse Meesters zijn goed vertegenwoordigd. Prachtige schilderijen en voorwerpen. Goed dat Harold de gang d’r in houdt, anders liepen we er nu nog.

Lunchen doen we bij een voor H&D bekend restaurantje. Zij komen daar al vele jaren en kennen iedereen. Even later zijn we met de kleindochter van Magaret Landon aan de praat. Haar grootouders zijn als missionarissen naar Thailand getrokken. In 1944 heeft zij, Magaret, het boek: “The King and I” geschreven, ook een paar keer verfilmd.  Ginger, de kleindochter heeft een bedrijfje in 3-dimensional Scenes: www.picturetrail.com/gingerlandonsiegel . Zou Ma Kl. L. prachtig gevonden hebben. Tja, en dan wordt het tijd om weer onder de grond te duiken en aan de andere kant van de Hudson weer boven te komen. Met de afspraak: tot ziens met de Kerstdagen, ontzettend bedankt H&D voor alles, duiken we onder.

Yes, hij is er! Wie? De radiator natuurlijk! Met dank aan Sent-Waninge Assen, vooral Gerrit, en de ANWB, is alles prima geregeld en kunnen we onze tocht vervolgen. Ondertussen is het lek gedicht, dus de oude mag nog even blijven zitten. Wel een goed gevoel dat we reserve hebben.