April 12, Kingman AZ

The London Bridge: steen voor steen hebben ze een brug over de Thames in Londen afgebroken en vervoerd naar Lake Havasu, een stuw meer in de Colorado rivier. Daar doet ie weer echt dienst als brug en erom heen heeft men Engelse vakwerkhuizen gebouwd. De laatste is echter ver van vakwerk!  Via een weg langs die rivier, grillig landschap met allerlei kleuren gesteente, komen we bij de US 66. Deze weg, bekend als Route 66, was ooit de mainstreet van de VS. Hij loopt van Chicago naar Los Angeles. Vooral in de jaren 30, de crisis jaren, reden een half miljoen mensen deze weg, op weg naar een betere toekomst in het Westen. In de jaren 50 werd het een toeristische route. Volgens Grundman, onze travelguide, is het stuk dat wij gereden hebben het landschappelijk mooiste stuk. Halverwege een stop in Oatman, een levendige Ghosttown, waar het al behoorlijk druk is. De Burro’s, loslopende ezels, zorgen ervoor dat je heel kalm door het dorpje rijdt. Als gouddelvers town kende het plaatsje zijn grootste bloeitijd. Enige km buiten de town stuiten we op een echte, werkende goudmijn. Daar staan behoorlijk wat auto’s op het parkeerterrein, er wordt dus flink gezocht. In Kingman overnachten we op camping Walmart, hoewel de city dat niet goed vindt. Jammer dan.

April 13, Valley of Fire SP

Op een goede 50 mijl van Las Vegas ligt een verborgen schat: Valley of Fire. Bij maar weinig mensen bekend en toch van ongeëvenaarde schoonheid!!! Kom je ooit in de buurt van LV, maak de rit door de Valley, geweldig. Alsof de aarde in de brand staat, alsof je chocolade- en vanillevla door elkaar draait, alsof bakker Gosselaar aardbeien- en bananenijs in laagjes op elkaar legt. Wat heeft de natuur hier zijn best gedaan. Voordat we het State park ingingen, eerst de Hooverdam bezocht. Een prachtige, nieuwe brug zorgt ervoor dat je niet meer over de dam hoeft, maar het kan nog wel. Dus doen. Schitterend bouwwerk, tussen 1931 en 1935 gebouwd. Zit er nog steeds als nieuw uit, maar het probleem zit em in het water.

 De waterspiegel van het stuwmeer is zo ver gezakt dat het een kritisch grens nadert. Nog verder zakken en de turbines krijgen te weinig waterdruk. In 1956 moesten ook drastisch maatregelen worden genomen om water te besparen, toen waren 10 milj. mensen, nu 28 milj. afhankelijk van het water. En als het water nog een paar meter zakt is het weer raak. Via de Northshore weg rijden we naar de Valley of Fire. Doordat het water zover is gezakt, zijn een aantal marina’s verdwenen, voor anderen heeft men de bootshelling een mijl verder naar het water moeten verplaatsen. Om vijf uur begint de lucht te betrekken, net als wij een trail lopen. Dus op naar de camping; mooi op tijd want nog geen half uur later is ie vol. Weekend, dus gaan de Yanks op pad. Dit is weer zo’n schitterend State Park camping. We worden omgeven door knalrode rotsen, prachtig, maar het regent! De eerste regen die we sinds half december hebben! Vier maanden geen drup gehad, maar heel veel stelt het niet voor.

O ja, onderweg door de Valley worden we door een agent gestopt: een eindje verderop zijn ze bezig met een commercial aan het opnemen. Twee Toyota’s, een zilverkleurige en een rode sportwagen draaien vlak voor onze neus om opnieuw voor de camera’s langs te sjezen. Volgens de agent zijn het Toyota’s Scion FSX.

April 14, Kingman

Via de wifi van de Mc Donald. Hebben een beste storm gehad vannacht, regen en wind! Vanmorgen een prachtige wandeling naar de Wave gemaakt. Zie de foto’s. komen nog een stel Kaaskoppen tegen, onderweg met een grote Concorde. Na nog een keer de scenic loop te hebben gereden, knallen we in de richting van Las Vegas, rijden dwars door de stad op de Las Vegas Boulevard en dan hebben we het weer gezien en rijden naar Kingsman. Om 1700 uur bij de Mac naar binnen voor de wifi. De felicitaties stromen binnen, leuk hoor!! Vannacht bij Walmart en morgen via de Route 66 naar Sedona.

April 10, Parker AZ

State Park Cross Roads

Gisteren onze CP bij Harold en Dorothy verlaten, prachtige plek! Enige minpuntje, geen sewer (rioolaansluiting). Maar geen punt; onderweg aan de snelweg zijn verschillende Travelcentre waar je kunt dumpen. Na de heel gezellige (Paas)dagen, nu weer onderweg. Omdat we een lekke gasslang hebben, eerst maar een zien of we daar een vervanging voor kunnen krijgen. No way! Omdat we nog een extra gasregelaar bij ons hebben, kunnen we de boel zo aansluiten dat de lekke gasslang niet gebruikt hoeft te worden. Probleem weer opgelost. Dat is het nadeel van een Europese  camper, geen onderdelen te krijgen. Maar eens kijken bij een BBQ handelaar of daar een slang te koop is. Voor de lekkende keerring hebben we een vervanging laten opsturen naar Palm Springs, maar de lekkage is zo gering dat we daar voorlopig niets aan laten doen. Verder alles OK!

Staan nu aan de Colorado River, prachtig klein State Parkje voor $2,50 p/d. geen voorzieningen, alleen een plonsplee. Overdag komen de waterscooters en speedboten voorbij, soms als Harley Davidsons. Maar ’s avonds: fantastisch. We zitten tot een uur of 11 buiten; het was 34 gr. Dus in de camper nog lang warm. Bij de Coolman lamp lezen, de kerstverlichting in de boom, woow!

Onderweg, het laatste stukje langs de Colorado River, zagen we op een rotspunt Burro’s, wilde ezels. Ze zijn zo tam geworden, dat ze ’s avonds over de camping naar de rivier komen. Aan de sporen in het zand konden we zien dat er een vlak langs onze camper is gelopen, ik hoorde de Burro vannacht.

Burro's, wilde ezels

Hier blijven we nog een paar dagen!

April 8, Palm Springs,

Na precies drie maanden, daar zijn we weer! Palm Springs, here we are! Bij Harold en Dorothy op de parkeerplaats. Tuurlijk, de gastenkamer is klaar voor ons, maar, eigenwijs als we zijn, blijven op de parkeerplaats! En het is me een geweldige CP (Camperplek)! Water, stroom, rustige plek, alleen geen rioolafvoer. En om het nu over het hek te kieperen, dat doen we dus maar niet. Aan de andere kant van het hek is een indianen begraafplaats. En hoewel de grond wel wat mest kan gebruiken, …… toch maar niet. Als we vrijdagmiddag aankomen, gaan we ’s avonds, met H&D en Jo en Bernice naar een speciale Gay avond in het museum. Maar eerst bewonderen we de ster die Dorothy en Harold hebben aangeboden gekregen. Pal voor de ingang van hun geliefde, en prachtige, museum, naast die van president Ford en Reagan, ligt nu hun ster te pronken. Het paasweekend is het weekend voor de homo’s. Vijfduizend hebben zich verzameld. Gezellige gasten, dus Harold wil weer veel te vroeg weg. We hadden net goed de smaak te pakken, van de Magarita’s dan! Zaterdag wat klusjes gedaan; er is altijd wel wat te doen aan de camper, gefietst en om zes uur naar het restaurant wat tijdens de Kerst een Thais maar  nu een Spaans restaurant is. Lekker Spaans biertje, flesje van 750 ml, maar dat kregen Harold en Gerard wel op. Harold moest nog rijden in de nieuwe Bentley, dus Gerard moest er wel weer voor zorgen dat de fles leeg kwam, vervelend is dat toch!

1^e Paasdag, vroeg op en om acht uur op de fiets door de buitenwijken van PS. Vroeg, want straks loopt de temp weer op naar dik 30 gr. Wat een prachtige tuinen en wat een bloeiende bloemen. We werden er op slag verliefd op. Betsy mag ik hier wel neerzetten!

Om 11 uur staat de Bentley voor de deur en op naar het zelfde restaurant waar we met Kerst ook hebben gegeten. Heerlijk eten, maar vooral heel gezellig! Met z’n zessen, J&B waren ook van de partij, vormen we wel een goed team; de kok kan z’n creaties wel aan ons kwijt! Dorothy krijgt een handgeschilderd ei en Betsy bedelt om een Paashaantje, sorry een Paaspelikaantje. Onze ober kan zo optreden in de serie Alo, Alo. Spreekt ook een beetje Nederlands deze van oorsprong Vlaming. Hartstikke leuke vent.

Vanavond gaat de BBQ aan, Jo’s specialiteit. Wordt weer smullen. Het is maar goed dat we morgen weer “on the road” gaan; de boks wordt al krapper!

April 4, Slab City

Je zult lang moeten zoeken op een kaart om Slab City te vinden! Bij Niland, vlak bij de Salton Sea, rechts af en the Bealstreet volgen. Als je Googled vind je dat dit The Capital of the World for Boondocking is. In het Nederlands: Slab City is een verlaten luchtmachtbasis uit WOII, alleen de startbanen, asfaltwegen en betonnen vloeren van de gebouwen zijn nog over. Hier overwinteren Snowbirds, hippies en ander ongeregeld volk. De plek is bekend geworden door de film “Into the Wild”, de levensbeschrijving van Christopher McCandless, alias Alexander Supertramp, die al zwervend in Alaska verhongerd is. Hij verbleef een tijd bij de hippies die zichzelf Rubber Tramps noemden omdat zij met rondzwierven met hun huizen op wielen, campers. En banden worden hier Rubber genoemd. Nu weet je meteen hoe onze camper aan de naam Rubber Tramp komt!

Voordat je Slab City inrijdt, passeer je eerst Salvation Mountain. Een ongeveer 30 m hoge bult van cement en gemixte klei. Totaal beschilderd, zie foto! In Mexico was Maria erg in trek, hier doet Jezus het weer beter; volgens mij werken ze beide voor de zelfde baas. Leonard Knight heeft zich tot levensdoel het beschilderen van de berg gemaakt, sinds 1985. Hij wordt gesponsord met verf en strobalen.

We tuffen eerst maar een wat rond door SC; de meeste Snowbirds hebben de biezen al weer gepakt, maar her en der “wonen” nog wat figuren, die allemaal dezelfde hobby hebben, nl zoveel mogelijk troep verzamelen. We vinden een mooi plekje met uitzicht op de Chocolate Mountains en wat struiken om ons heen. Honderd meter achter ons staan verlaten stacaravans, wachtend op hun bewoners die in het najaar ongetwijfeld weer zullen verschijnen. Langs “de Mainstreet” ligt het theater, waar iedere zaterdagavond een talentenjacht is. Maakt niet uit wat je doe; als jouw gejammer niet in de smaak valt, lopen de klapstoelen vanzelf leeg.

Tot een uur of 10 zitten we onder de luifel, met kerstverlichting, en genieten van een bijna volle maan, de sterrenhemel en het vuurwerk. Vuurwerk? We zien plotseling vuurballen op een rij in de lucht. Waarschijnlijk van een vliegtuig dat oefent. Er is een Gunnery Ranch in de buurt. Gelukkig knalt het niet.

April 4, El Centro California op de grens met Arizona

Na de nacht op de Deaf Rancho, de school voor dove kinderen te hebben doorgebracht, mooie plek voor campers, minder voor dove kinderen, hebben we anderhalf uur gedaan om over de grens te komen. We wisten dat het op zondag drukker zou zijn dan door de week, maar het weer was er niet na, bewolkt en koud, 15 gr, om nog langer op de Rancho te blijven. Vriendelijke douanemensen; terwijl we met een staan te kletsen, gaat de ander op zoek in de camper naar verse groenten e.d.. Maar die hadden we al opgemaakt, ook de laatste eieren gebakken, er was dus niets te vinden.

De rit door de bergen naar El Centro was overweldigend! Voor onze Marokkoganger: als in Tafraout, maar dan honderd keer groter. Wat een stenen! Groeien doet er niets, alleen maar hele grote keien. Als we uit de bergen zijn, rijden we door een laagvlakte, zelfs nog onder zeeniveau, waar grootschalige landbouw wordt bedreven. De tarwe staat al op het punt om rijp te worden, het gras is al gehooid en dat midden in de woestijn. Mogelijk gemaakt door het water uit de bergen en een omvangrijk bevloeiingssysteem. En aan de avenue Van Der Linden staat een enorme boerderij! Hollands glorie?

grensovergang

dovenschool

Overnachten doen we op een pasport America camping RV resort Big Bend. Volgende dag vroeg op want we willen naar Yuma, het Mecca voor de RV-ers. Onderweg passeren we de Imperial Dunes, gigantische duinen waar de Interstate dwars doorheen gaat. Yuma is niet wat we gedacht hadden: wel veel grote RV dealers, maar geen Obelink. Dan maar naar de Walmart en zie daar, allemaal kampeerspullen. We willen overnachten in de Imperial Dunes, dus terug richting El Centro. Onderweg hadden we al een stel campers zien staan in de duinen dus daar gaan we heen. Mooie plek aan de voet van een gigantisch duingebied, als in Erg Chebbi, maar dan veel hoger. Tegen een uur of vijf steekt een wind op, we worden gezandstraald! Fiat de sporen geven en op naar de Walmart in El Centro, waar al meer collega’s RV-ers staan. Prima plek, rustige nacht.

Imperial Dunes

Maart 31, Ensenada, BC Mexico

Als je op onderstaande link klikt, kom je vanzelf op exemplaar van de Wereldkrant. Voorde tweede keer hebben we met een foto de krant  gehaald! Leuk toch!

http://resources.rnw.nl/wereldkrantresources/WereldKrant20120329scan.pdf

Gisteren, na een prachtige rit door het midden van de Baja, aangekomen in Ensenada. Een van de grotere plaatsen van noord Baja California. Wat een verschil met januari: de Baja is groen! En dat voor een woestijn! Maar als er maar water valt, groeit overal wel wat. Veel bloemen en groen gras. Zelfs de cactussen leken groener. Jammer dat je bijna nergens kunt stoppen om wat foto’s te maken. Op sommige plekken is de weg zo smal, geen berm, je dondert zo naar beneden als je even niet oplet. En aan de kruizen langs de weg te zien, letten velen niet op.

We staan nu aan de Pacific en het duurt lang voordat de zon er door komt. Zijn we niet gewend, dus straks weer door het binnenland naar Tecate, de grensovergang. Maar eerst willen we de Deaf farm bezoeken. Een school voor doofstomme kinderen waar je tegen een kleine vergoeding mag staan. We staan nu op een resort, $40 US per dag! Weinig volk dus!

nog niet als schroot naar China

eindelijk een parkeerplaats

De "snelweg Mex1"over de Baja California

kampvuur in de woestijn

Maart 26, San Lucas,

Onze laatste stop aan de Golf van California, op een fishcamp. Maar de meeste vissers zijn vertrokken richting Canada, dus is er voor ons een mooi plaatsje aan de waterkant. Een soort wad, niet echt zwemwater. Nog even genieten van de Golf. Camping met warme douche en dit keer hoefden we niet zuinig met water te zijn. Maar de douchezak die we de afgelopen tijd gebruikten, werkte ook prima. Warmte van de zon, solarpowered zo gezegd.