Mei 13, McMinnville

Vannacht geslapen op het parkeerterrein van het Aviation and Space museum, heerlijk rustig. Gaan over een uur het museum bekijken.

De laatste dagen veel gereden; door Hells Canyon, die niet zo hels leek als de naam suggereert, maar wel een mooie camping heeft van Power Idoha. Lux met douches en internet en omdat het seizoen nog niet begonnen is, gratis! De volgende dag vroeg op en een groot gedeelte van de Oregon Trail gereden. Deze weg hebben de pioniers, met hun hele hebben en houden op ossenwagens, afgelegd om van het oosten naar Oregon te komen. Vier tot zes maanden onderweg. Wij zijn al acht maanden onderweg, maar zonder ossen! De natuur heeft veel geleden door de activiteiten van de mensen: hele bergen zijn kaal gekapt en er rest nu nog alleen maar hellingen met wat Sagebrush, een soort woestijn struik. Daar tussen vreten koeien ieder spoortje van groen gelijk op. Op veel plekken treedt al woestijnvorming op. In de dalen is het wel groen want daar stromen riviertjes. Komen we op een hoger gelegen gedeelte van de trail is het overal National Forrest. En dat is een behoud voor het landschap: prachtige bergen, begroeid met bos. Als de camping in het bos nog gesloten blijkt, duiken we een bosweg in en kamperen aan een bosweitje. Nu maar wachten op de Elk of Moose! We kunnen lang wachten, maar zien nog geen konijn. Ook geen wonder dat je zo weinig wild ziet: bij de Walmart zijn de jachtpatronen praktisch vrij te koop en dan weet je het wel!

Op zaterdag 12 mei sturen we op Portland aan; ga nooit op zaterdag naar Portland! Wat een drukte, vreselijk. Maar mooie winkelcentra. Onderweg er naar toe krijgen we een indruk van het wintersportgebeuren: Mount Hood, bijna 4000 m is the place to be! Maar de lift installaties zijn echt aftands: 30 jaar geleden waren die in Oostenrijk al hopeloos ouderwets. Wordt waarschijnlijk minder aan verdiend dan dat de Alpenjodelaars binnen halen!

In Oregon betaal je geen belasting op producten, dat weten de RV-Canadezen ons te vertellen en omdat de Mischelins last van kaalheid beginnen te krijgen, hebben al ongeveer 100.000 km gerold, besluiten we bij Les Schwab in Dayville te informeren naar nieuwe pneus. De exacte maat is niet te koop in de VS, dat wisten we al, maar in plaats van 215 kan 225 ook. Dus rijden we nu weer nieuw. Voor omgerekend €732 kunnen we weer veilig verder. 

Mei 8, kamperen aan de Ponderosa Pine Scenic Byway

In Page ontmoetten wij een mevrouw die als een vertegenwoordiger haar staat Idaho “verkocht”! En nu maken we een tocht door het hart van de staat, prachtig! We boffen, of hebben het goed berekend, want we zijn precies op tijd. Waren we hier een week eerder, waren een aantal wegen nog afgesloten geweest vanwege de sneeuw.
 Nu zijn de bergen nog bedekt, zelf in de bossen ligt nog volop sneeuw als je boven de 2000 m komt. We wanen ons op wintersport: prachtige blauwe lucht, fris en volop sneeuw op de hogere bergen. We rijden door het Sawtooth, het Zaagtand gebergte. Onderweg gezien: een Coyote, een roedel Pronghorn Antilopes en een Kraanvogel.

In het plaatsje Ketchum, vlak bij de bekende wintersport vallei Sunvalley, bezoeken we het graf van Ernest Hemingway, de beroemde schrijver die hier de laatste jaren van zijn leven doorbracht voordat hij in 1961 op 62 jarige leeftijd zelfmoord pleegde.

Even voordat we het dal van de Salmonriver uit zijn, zoeken we een kampeerplaats aan een meer, het Redfish (een zalm soort) meer. Camping gesloten en de manager wil ons niet toelaten, terwijl wij alleen maar een plekje nodig hebben. Zelfs als we vertellen dat we helemaal uit Holland zijn gekomen om op deze camping te staan is hij nog niet te vermurwen, wat een zak! In Stanley, een gehucht waar maar 100 mensen wonen kunnen we internetten bij het visitor center, dat ook nog gesloten is, maar de wifi staat wel aan. Da’s tenminste klantvriendelijk! Een aardige meneer biedt ons een plek bij zijn huis aan, maar wij denken nog wel een camping te vinden. De volgende 30 km liggen alle kampeerplekken dik onder de sneeuw, dat wordt um dus niet. Als we in lagere regionen komen, zien we een campinghek open staan, draaien en erin. Een prachtig terrein! Tot 25 mei is alles vrij, geen water of dumpstation, geen toezicht. Kijk zo kan het dus ook!

Als we een eindje rondlopen stuiten we op een bordje: Hot Springs. Ff kijke, ja hoor het warme water komt zo uit de grond omhoog. Staat een hutje met een stalen badkuip er in waar het warme water zo doorheen stroomt. Stinkt wel naar Rotten Eggs, maar ik denk dat ik daar morgen een bad ga nemen!

Mei 10, onderweg naar Hells Canyon

Je ziet, Gerard heeft een warm bad genomen; en lekker! Alsof er badolie in zat. Dezelfde dag zijn we verder gegaan, the show must go on, naar Cascade. Weer zo’n prachtig State Park campinkje gehad aan het meer. Dit soort campings zijn echt geweldig: weinig voorzieningen, geen douches, maar prachtig gelegen! Nu staan we bij een visitor center om gebruik te maken van het Wifi. Rijdend door dit gedeelte, het westen van Idaho, zien we dat veel nazaten van Stiefbeen & zoon hier naar toe zijn getrokken.

Mei 6, Willard SP, bij SLC

Midden in Salt Lake City ligt een groot parkeerterrein; met 5 minuten lopen ben je op het Temple Square. Dit is het kloppende hart van het Mormonen geloof. Volgens dit geloof kreeg Joseph Smith, een jonge New Yorker, de opdracht van god om als profeet door het leven te gaan. Bij de Mormonen speelt Amerika een grote rol. Het geloof is echt “ge-Amerikaniseerd”. In Utah staat alles in verbinding met dit geloof; geen echte scheiding van Staat en Kerk! De republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney is Mormoon.

Amerikaanse versie van het vijgenblad

Zaterdagavond bezoeken we een optreden van het Internationale Children Choir. Kinderen van 5 tot 18 jaar: geweldig wat die lieten horen en zien. We hebben er echt van genoten. Na afloop naar het gloednieuwe winkelcentrum. Prachtig aangelegd, maar om half 10 gingen de winkels dicht en dan is er de dood in de pot. Geen terrasje, kroegje o.i.d. is nog open. Maar ja, de Mormonen mogen geen alcohol  drinken. Als we op ons parkeerterrein komen, staat het hartstikke vol. Blijkt een basketball game in de Arena aan de gang te zijn. Om 23 uur vertrekken de eerste auto’s en wonder: geen geschreeuw of gelal, toeters of bellen! De Utah Jazz verloren soms? Wij hebben een rustige nacht!

Zondagmorgen gaan we naar het wereldberoemde Mormon Tabernacle Choir Orchestra. Sedert 84 jaar wordt dit iedere week rechtstreeks uitgezonden, een wereldrecord! Ongeveer 300 koorleden en een groot orkest, aangevuld met een gesproken woord, verzorgen een uitzending van ongeveer een uur. We genieten volop! In het Tabernacle kunnen ongeveer 4000 bezoekers; het zit bijna vol. Een prachtig, sfeervol gebouw met een geweldige akoestiek.

Na afloop lopen we wat rond door de prachtig aangelegde tuinen en vertrekken dan naar het Willard SP aan het Salt Lake.

Mei 7, Craters of the Moon SP

We kamperen midden tussen de lavablokken! Hadden we de laatste tijd voornamelijk het roestbruine zandsteen om ons heen, nu zitten we tussen de pikzwarte lavastenen. Via een nogal saaie rit, dat heb je zo af en toe, over de Interstate 15 noordwaarts en de 26 westwaarts, komen we weer in interessantere gebieden. We besluiten Yellowstone NP, zijn we dichtbij, te bewaren voor de terugweg naar het oosten. De 26 gaat door een enorm gebied dat Idaho National Laboratory wordt genoemd. Overal langs de weg staan paaltjes dat je op de weg moet blijven en niet even het gebied ingaan. Hier worden atoomreactoren ontwikkeld! Even na Atomic City, een gehucht, staat de eerste atoomcentrale van de wereld voor civiel gebruik. Het gehucht Arco kreeg van deze centrale haar stroom, in 1955. Type snelle kweekreactor; produceert meer brandstof dan dat het gebruikt! Buiten staat een experimentele reactor voor de aandrijving van vliegtuigen; de maat is nog wel wat groot.

Als we het dal van SLC verlaten, valt ons op dat de behuizing steeds minder riant wordt: mensen wonen veelal in vervallen Mobil Homes met, hoe armer het er uit ziet, hoe meer autowrakken om de keet. Het gebied kan ook weinig leveren want het is een half-woestijn. Landbouw is alleen mogelijk door veel water te verbruiken en dat is hier weinig voorhanden. Vlakbij het atoommuseum, gesloten, verdwijnen drie rivieren onder de grond. 2000 jaar geleden is dit gebied getroffen door enorme lava uitbarstingen en die lavastromen hebben de loop van de rivieren geblokkeerd. Ruim 200 km verderop komen de rivieren als bronnen weer boven de grond.

Craters of the Moon is een prachtig gebied: hier kun je nog heel duidelijk de lavastromen herkennen, de kraters beheersen het gebied. Door het park is een prachtige weg aangelegd, geheel in stijl met zwart  asfalt, zwarte wandelpaden en wegranden. Naast onze kampeerplaats staat een sanitair gebouwtje dat in de jaren 30 (de crisisjaren) is gebouwd. New Deal was een programma om jonge werkeloze mannen aan werk te helpen. Het gebouwtje ziet er nog steeds piekfijn uit.

April 30, Calf Creek Canuon

Het weekend hebben we doorgebracht in de camping van het Kodachrome Basin. Inderdaad, Kodak heeft toentertijd geld in het ontwikkelen van dit gebied gestopt. Pal naast Bryce gelegen, prachtig gebied waar je de canyonwanden van onderen bekijkt. Goed dat we op tijd zijn want het campinkje is al bijna vol. Volgende dag, zondag lopen we de Angels Landings Place trail; de engeltjes weten waar ze landen moeten! Prachtig, en een heerlijke wandeling. Op tijd op pad want tegen de middag staat de zon volop je kop te branden. De camping is een State Park en voor de verandering eens heel goed onderhouden! Met warme douchen in een keurig gebouwtje. Maar hier betaal je ook de volle mep: $16,- p/d en geen korting voor de mensen van 60+.

Vanmorgen nog even bij het visitor center aan; geen telefoonbereik terwijl het in een dorp ligt. De streek is ook erg schaars bevolkt. De Mormonen, een godsdienstige sekte die haar hoofdkwartier in Salt Lake City (SLC) heeft, hebben hier kunnen overleven, maar armoe troef.

Vandaag zijn we geland op een camping Calf Creek van het Bureau voor Land Management (BLM). Dit bureau beheert enorme stukken land die eigenlijk niemand wil hebben of als kostbaar toeristisch gebied worden gezien. In dit gebied mag je gratis camperen of als er een camping is, is die goedkoop: $3,50 voor 60+. We hebben weer een prachtige rit over de HWY 12, the All American Road gehad en hebben nu een even mooie kampeerplek op de bodem van de Creek, alleen toegankelijk voor kleinere campers (max 7 m)

Mei 2, Capitol Reef

Een zijweg van Hwy 12 is de Burr Trail, die mag je niet overslaan volgens Grundmann, onze papieren reisleider. En wat Grundmann zegt, dat doen we dus: een prachtige route, asfalt tot 30 mijl, door een canyon. Zie de foto’s. Na 30 mijl houdt het asfalt op en begint de piste, niet geschikt voor RV’s. Dezelfde weg terug is geen straf!

Nog snel even een bezoekje aan een opgraving van een indianendorp; stelt niet veel voor, maar op het parkeerterrein staat een bekende camper. Friedrich en Conny! Na wat info uitgewisseld te hebben gaan zij richting Bryce en Zion, LV en SF. Wij gaan naar Capitol Reef. Auf Wiedersehn, misschien in Oregon, Seattle of Vancouver? Voor we Hwy 12 verlaten moeten we eerst over een flinke pas, hoogte 2940 m, n’besten! Boven op die pas groeien alleen maar berken, maar d’r zit nog geen blad aan, kale boel. Vreemd gezicht.

Op de camping van het National Park is nog net een plaatsje vrij, voor $5,- p/d hebben we een mooi plekkie. Het gaat Utah, de staat, blijkbaar goed, want hier wordt de boel wel goed onderhouden.

Vanmorgen de fiets maar eens weer uit de garage gehaald; het is alweer een poosje geleden, maar hier is een mooie route. Na 13 km bultje op en af, houdt de weg op. De franse Harley Davidsons die ons passeerden, staan hier geparkeerd. Gerard maakt de groepsfoto, de Fransen hebben de HD gehuurd. Ook een leuke manier om dit land, dit prachtige land, te bekijken.

Mei 4, Price (halverwege Arches en Salt Lake City)

Je hebt van die dagen dat reizen een vermoeiende bezigheid is; gisteren vroeg de camping van Capitol Reef verlaten, op naar Arches. Arches NP staat bekend om zijn natuurlijke bogen. We besluiten om eerst een camping, in BLM land op te zoeken. Dit is weer zo’n heel eenvoudige camping, er is gewoon niets, maar o zo mooi gelegen. Op de achtergrond de La Sal Mountains, toppen van 4000 m hoog, met sneeuw bedekt. De camping wordt vooral bezocht door 4x4 fanaten! Een hoog JEEP gehalte. De avond is echt warm dus blijven we veel te lang buiten zitten, want we willen om zes uur uit de veren. Voordat het te druk wordt, willen we Arches bezocht hebben. Prachtig gebied; zie foto voor het ontstaan van de bogen. Na Arches gaan we naar Dead Horse Point SP, ongeveer 50 mijl, 80 km verder op. Vanaf dit punt heb je een prachtig uitzicht op de Colorado Rivier die 600 m lager stroomt. Dit punt werd door de cowboys gebruikt om de wilde mustangs naar toe te drijven. Eenmaal op deze plek, werd de toegang, maar 10 m breed, afgesloten en zochten de cowboys de beste paarden uit. Eens hebben ze de paarden vergeten en deze zijn gestorven van de dorst, vandaar de naam.

En dan gaan we op weg naar SLC en laten de geweldige Nationale Parken achter ons; we hebben het gevoel dat we aan een nieuw gedeelte van onze reis beginnen.

Even een kleine uitleg over de parken van Utah: miljoenen jaren geleden was het gedeelte van de VS tussen de Rocky Mountains (in het westen) en de gebergten in het oosten (Apalchen e.d.) een enorme binnenzee. Dit gebied is opgedroogd en opgevuld door sedimenten van de gebergten. Daarna is het ongeveer 1600 m omhoog gedrukt. De Colorado Rivier is ontstaan op dit plateau van zandgesteente en heeft op allerlei plaatsen diepe geulen, canyons, in het relatief zachte zandsteen getrokken. De overheersende rode kleur is ontstaan door ijzermineralen.  

Halverwege SLC, in Price doen we boodschappen bij de Walmart en overnachten op het parkeerterrein.

April 27, Bryce Canyon

Dit is echt een uniek stuk natuur, nergens op de wereld kom je iets vergelijkbaars tegen. Schitterend, niet te beschrijven, dus kijk maar naar de foto’s en realiseer je dat dat maar een slap aftreksel van de werkelijkheid is!

Vlak voordat we gisteren in Bryce waren, zagen we een weggetje het Dixie Forest, een National Forest, in gaan. Na een paar honderd meter van de grote weg af staat een camper, een mevrouw met een hondje en een aapje! In een National Forest mag je overal kamperen, als je maar geen weg blokkeert. Mevrouw had geen bezwaar, aapje ook niet, dat we erbij kwamen staan. En zo brachten we een koude nacht, rond het vriespunt, door in dit Forest dat op 2500 m hoogte ligt! Hoger dan Alpe d’Huez. We hadden een regenachtige dag, iets wat we nauwelijks meer kennen.

Vandaag dus naar Bryce Canyon waar we de Navajo trail lopen, enorm prachtig mooi dus. En nu staan we weer bij de aapjes mevrouw en kruipen straks weer onder de dikke dekbedden want het was een schitterende zonnige dag en dan heb je weer te maken met een koude nacht op deze hoogte. Wel lekker fris!

April 25, Zion Nat. Park

Kom je via de oostingang met je camper het park binnen, word je gemeten. Te breed, dan betaal je $15,- en wordt het tegemoetkomende verkeer tegengehouden zodat jij de tunnel van 1 mijl voor je alleen hebt. Maar met ingeklapte spiegels is de Hymer net niet te breed, scheelt weer $15,-. Een machtig landschap om je heen als je de tunnel doorkomt. Wat is het park van deze kant mooi!! Bijna 20 jaar geleden waren we hier al eens, maar reden niet deze weg. Zion maakte toen geen geweldige indruk. Maar dit is andere koek! Bij het visitor centre parkeren we en nemen de shuttlebus het park in. 

Weeping Rock, Debby en Rob zullen het zich nog kunnen herinneren, was er in schoonheid niet op vooruit gegaan: de hangende begroeiing was totaal verdwenen, jammer. Aan het einde van de canyon een flinke wandeling gemaakt naar the Narrows, de naam zegt het al, een smalle doorgang waar de rivier the Virgin zich doorheen worstelt. Een stel mensen van het Park zijn bezig met herstel werkzaamheden, alles handwerk. Als we bij de ingang van de camping, the Wachman, komen, is alles gereserveerd! Een paar honderd meter terug ligt The South, een firt come, First serv camping. Daar is nog plaats, maar aan het einde van de middag staat ook daar het bord op Full. En dat op een doordeweekse dag in april! Misschien voorjaarsvakantie?

Buiten pannenkoeken bakken, lezen bij de gaslamp tot laat in de avond. Kon voorlopig wel eens de laatste avond buiten geweest zijn: de radio geeft aan dat het de komende dagen kouder wordt en kans op Thunderstorm!

April 20, Lone Rock, Page

We staan aan het strand van Lake Powell, nu in de staat Utah. Was wel weer even spannend, maar we redden het net om door het duinzand het harde strand te halen. Gelukkig gaat er een betere weg omhoog, maar Bets is daar nog niet al te gerust over.

Vannacht was het weer camping Walmart, lekker rustig dit keer. Om 7 uur uit de veren en na het ontbijt naar de Lower Antelope Canyon. 

Er zijn veel canyons, maar dit is iets speciaals: ligt onder de grond. Onder begeleiding van een Indiaanse gids, het is hier Navajo Country, komen we bij de ingang van de canyon. Het is zo smal dat je net je voeten voor elkaar kunt zetten, maar dan daal je al snel af tot een diepte van ong 10 meter. Water heeft hier prachtige vormen uit het zandsteen geslepen. Doordat zonlicht door de opening aan de bovenkant komt, ontstaat er prachtige kleuren, licht en schaduw. In 1993 waren we ook in Page, maar hebben toen de Slot Canyons niet bezocht. Later zagen we foto’s en konden ons wel voor de kop slaan, maar dat hebben we nu ingehaald. Je loopt ongeveer een uur door de nauwe , soms wat bredere gangen. Gevaarlijk kan het zijn als plotseling een wolkbreuk losbreekt; in 1997 zijn 11 mensen omgekomen. Ongelooflijk mooi!

Wat ons in ’93 opviel was dat aan de hoofdstraat van Page zoveel kerken stonden, met reclame lichtbakken op het dak. Zouden ze er nog staan, deze schuurachtige gebouwtjes? Ja hoor, acht kerken op een rij. Het is de gelovigen blijkbaar goed gegaan, de kerken zijn letterlijk flink groter geworden. Voor de rest is het als in bijna alle Amerikaanse stadjes, weinig fraais. Dus op naar Lone Rock, een mijl of 10 ten noorden van Page aan het meer. Toegang heb je met de Nationale Parken Pas, maar voor kamperen betaal je $10 p/nacht. Jammer dat het water nog niet de juiste temperatuur heeft.

April 22, Lone Rock, Page

Je hebt soms van die dagen: vanmorgen kwam Friedrich al vroeg een praatje, nou ja praatje, maken. Die was nog maar goed en wel weg of een grote 40 ft camper komt door de zandweg naar beneden. Als ie dat maar redt. Het lukt en de camper vindt een plekje naast Thom, onze Amerikaanse buurman. Even later komt de bestuurder een praatje maken, ja hoor Phillip uit Amstelveen. Hebben hier een camper staan die ze geregeld 6 weken gebruiken. En Phillip zit goed op de praatstoel, maar we worden onderbroken door een noodkreet: een Frans gezin is letterlijk gestrand. Thom en Gerard vormen een International Rescue Team, dus er op af. De klus is snel geklaard, maar een half uurtje later staat alweer een auto tot aan de bumper in het zand, dus er maar weer op af. 

Ditmaal is de Jeep van Thom te licht, de Jeep graaft zichzelf in. Een grotere truck komt al op de proppen en met behulp van onze oprijplaten komen ze weer op vaste bodem. De Rangers zouden wel eens een bord mogen plaatsen dat deze weg alleen begaanbaar is voor 4x4 karren. We drinken met Thom maar een pilsje op de goede afloop. En dan gaan we zwemmen! Behoorlijk fris, maar het water warmt deze dagen met temperaturen boven de 30 graden wel op. Het is behoorlijk druk geworden op het strand, blijkbaar hebben toch veel mensen vakantie. Tegen de avond zeggen Conny en Friedrich gedag, zij gaan naar de Walmart in Page om te internetten en daarna weer op pad. Zijn al een dag langer gebleven dan de bedoeling was. Ben benieuwd wanneer we ze weer zien. Bij het kampvuur sluiten we weer een gezellige dag af met Thom, Phillip, Miss Idaho, Iemand, Rose de schat van een Labrador en wij. We zouden hier nog weken kunnen blijven, maar The Road roept! Dus gaan we morgen eerst terug naar Page om te internetten, overnachten bij de Walmart waar we shoppen en gaan dan de volgende dag vroeg op pad naar Zion Nat. Park.